Nie ma to jak omlet na dobry początek dnia :)

Jeszcze kilka lat temu omlet nie wzbudzał mojego entuzjazmu, bo kojarzył mi się z nieproporcjonalnie dużym w porównaniu do efektów nakładem pracy. Ubijanie piany z białek i łączenie jej z czymkolwiek kojarzy mi się z porannym bałaganem w kuchni. A ja porannego bałaganu w kuchni nie lubię, bo nie lubię sprzątać, szczególnie rano. Miałam również ambiwalentne podejście do tzw. omletów na słodko... niech mnie ktoś przekona, że smażone jajka dobrze smakują z dżemem ;)

Do omletów przekonał mnie mój Wybranek, który pewnego dnia zaserwował mi omlet francuski według przepisu Julii Child. Byłam pod wrażeniem, bo był naprawdę bardzo dobry (omlet znaczy się ;). Byłam pod jeszcze większym wrażeniem, gdy dowiedziałam się, jak szybko i prosto się go przygotowuje.

Składniki (na omlet dla 1 osoby):
2 jajka
2 plasterki wędliny (jeśli to jest tzw. wiejska szynka i mamy duże plastry to wystarczy 1)
1 łyżka oliwy z oliwek
sól, pieprz
ulubione zioła (ja miałam ze szczypiorem, klasyk ;)

Przygotowanie:
1. oliwę wlać na patelnię i podgrzać (użyłam patelni teflonowej o średnicy ok. 26 cm - w przypadku większej patelni omlet wyjdzie cieńszy)
2. pokroić szynkę na niewielkie kwadraty, wrzucić na patelnię, chwilę podsmażyć
3. rozbić jajka do miseczki, rozkłócić białko i żółtko widelcem
4. jajka wlać na palelnię, trochę zamieszać z szynką, żeby równomiernie rozłożyła się na całej powierzchni patelni
5. rozprowadzić jajko zmieszane z szynką po całej powierzchni patelni
6. doprawić solą i pieprzem
7. smażyć (uwaga, tylko na jednej stronie, bez przewracania) do momentu, w którym górna strona się zetnie
8. omlet tuż przed zakończeniem smażenia można posypać świeżo startym parmezanem (wówczas nie solimy, bo parmezan sam w sobie jest słony) i/lub ziołami (ja posypałam dopiero na telarzu)
9. gotowy omlet delikatnie zsunąć na talerz
10. jeśli wcześniej nie dodaliśmy ziół czy parmezanu, można to zrobić na talerzu
11. jemy np. z dodatkiem pomidora lub innego warzywa oraz świeżego pieczywa (o ile nie jesteśmy na bezpieczywowej diecie ;)

Jeżeli wskazówki dot. przygotowania nie są zbyt jasne, zapraszam do obejrzenia filmiku instruktażowego, w którym autorka przepisu pokazuje cały proces krok po kroku :) Filmik znajdziecie tutaj (mała uwaga: przyznaję, że ja aż tak nie trzęsę patelnią jak Julia Child ;). Jeżeli macie dobrą patelnię teflonową (nie porysowaną) to omlet nie powinien się przylepiać, powinien za to gładko zsunąć się z patelni na talerz, gdy będzie już gotowy (brzegi się odginają jak w przypadku naleśników, gdy spód jest już usmażony; stopień wysmażenia górnej części sprawdzam "na wygląd", ew. palcem ;).

Smacznego śniadania i miłego dnia :)

P.S. Chyba najlepszą rekomendacją dla tego omletu jest to, że smakował mojemu tacie, który omletów nie lubi (zraził się podczas pobytu w USA, gdzie chyba przez 2 tyg. na śniadanie codziennie serwowano mu omlet na słodko...).

Bruścietta my love :)

Kto widział TVNowskie „Kuchenne rewolucje” z Magdą Gessler w roli głównej wie, że aby z sukcesem prowadzić restaurację, należy mówić „bruścietta” i „winigret”. Mi, prostej kobiecie, prowadzącej jedynie własną kuchnię i bloga, słownictwo z restauracyjnych salonów jest obce. A nawet gdy od czasu do czasu trafiam w restauracyjne progi, zamiast silić się na wymawianie obcobrzmiących nazw dań z menu, po prostu pokazuję kelnerce czy kelnerowi palcem w karcie to, co chciałabym zamówić. Wiem, palcem się nie pokazuje, ale cóż, trzeba sobie jakoś radzić.

Wspomniałam o bruskettcie zwanej bruściettą, ponieważ jest to jedno z moich ulubionych letnich dań. Był taki czas, że robiłam je bardzo często, ale w końcu Wybranek zastrajkował i na jakiś czas zniknęło z naszego menu. Przypomniałam sobie o nim niedawno, bo pomidory są w sierpniu najlepsze. A pomidory są nieodzownym elementem tegoż dania.

Przepis, który poniżej zamieszczam, jest przepisem na bruskettę po mojemu. To nie jest klasyczny włoski przepis, z wielu powodów (np. dlatego, że w oryginale chleb powinien być raczej wczorajszy niż dzisiejszy). Ja robię to tak:

Składniki:

pieczywo (bułka, bagietka, chleb, ale raczej nie razowe), raczej dzisiejsze - byle nie pieczywo tostowe (!)
pomidory
świeża bazylia
oliwa z oliwek z pierwszego tłoczenia
1 duży ząbek czosnku
sól, pieprz

Przygotowanie:
1. pieczywo pokroić (bułkę na pół, bagietkę w wzdłuż i w poprzek w kwadratowe kawałki, chleb w grube kromki)
2. pomidory sparzyć wrzątkiem, obrać ze skórki, pokroić w niewielkie kawałki
3. świeżą bazylie (na 4 osoby – cały krzak) umyć, włożyć do blendera, zalać oliwą (ok. ½ szklanki), dodać czosnek, sól i pieprz, wszystko zblenderować do postaci zielonego „szlamu” (nazwa zastrzeżona :)
4. pokrojone pieczywo nasączyć „szlamem” z jednej strony
5. na nasączonej stronie ułożyć pomidory
6. wstawić do piekarnika nagrzanego do 180 stopni Celsjusza i opiekać 15-20min z termoobiegiem
7. po wyjęciu skropić pomidory oliwą, doprawić solą i pieprzem, można też posypać startym parmezanem

Grzanki są bardzo dobre również bez pomidorów, zapieczone z samym „szlamem” albo i z samą oliwą. Ale ja jednak wolę z pomidorami. Bruskettę robi się też z innymi dodatkami, np. w warszawskiej trattorii Chianti serwuje się bruskettę w trzech odmianach na jednym talerzu w formie przystawki. O ile dobrze pamiętam jedna z nich jest właśnie z bakłażanem, jedna z grzybami i jedna z salami (ale ostrzegam, że ostatni raz byłam w tej knajpie w 2009 roku, więc coś się mogło zmienić).

Comfort food

Jednen z odcinków programu "Nigella gryzie" (Nigella bites) został poświęcony tzw. comfort food czyli "jedzeniu na pocieszenie". Zjawisko to było mi naturalnie znane z autopsji, ale pod inną nazwą - zajadanie stresu lub zajadanie smutków. Nigella uświadomiła mi jednak, że istnieje ładniejsze określenie, bez tych wszystkich słów o negatywnym wydźwięku jak stres czy smutek ;)

Wspominam o comfort food, bo dziś było mi potrzebne. Głównie za sprawą kwestii, które na urlopie powinnam mieć w głębokim poważaniu, ale nie miałam i nie mam (a szkoda). Nie skorzystałam jednak z podpowiedzi Nigelli ani z żadnego z jej przepisów na comfort food (są tutaj, gdyby kogoś interesowały). Stłukłam za to kawał schabu, co pomogło mi nieco rozładować  negatywne emocje ;) Od dziś to będzie mój sposób na chandrę, polecam, nie tuczy, o ile nie zje się w pojedynkę 1 kg stłuczonego schabu w postaci góry kotletów schabowych w mega grubej panierze.

Ale do rzeczy. Stłukłam ten schab i co dalej? Oprószyłam z obu stron solą i pieprzem, podsmażyłam na oleju, zdjęłam z patelni. Potem pokroiłam w półplasterki dużą cebulę, podsmażając ją na tej samej patelni i na tym samym tłuszczu. Następnie z powrotem wrzuciłam usmażone kotlety na patelnię, dodałam 3 suszone podgrzybki, 1 liść laurowy, 3 ziarenka ziela angielskiego i zalałam wrzątkiem (tyle, żeby woda przykryła mięso). Właśnie się dusi, o tak:

Mam nadzieję, że wyjdą z tego bitki, takie jak robi moja mama, bo wskazówki mam od niej. Danie to jest pocieszające w dwóch wymiarach: z jednej strony zamiast skopać komuś d..., stłukłam schab i trochę mi ulżyło (a jednocześnie nie naraziłam się na proces za pobicie ;); z drugiej danie to kojarzy mi się z posiłkami w rodzinnym gronie czyli budzi pozytywne skojarzenia.

Innym pocieszającym jedzeniem, z którym miałam dziś styczność, jest fasolka po bretońsku zrobiona przez moją babcię. Babcia w zasadzie nie potrafi gotować dla dwóch osób (tj. dla siebie i dziadka), a nawet jak nastawi się na obiad dla 2 osób, potrafi dokonać cudownego rozmnożenia pokarmów na skalę porównywalną do tej biblijnej ;) No więc dziś zrobiła cały gar pysznej fasolki, którą ku mojej uciesze postanowiła się z nami podzielić. Sama też czasami robię to danie, ale nie ma to jak fasolka od babci, którą pamiętam z dzieciństwa, podobnie jak pieczeń rzymską z jajkiem w środku i kminkiem, kotlety mielone, gołąbki, letnie leczo z cukinią, barszcz czerwony na zakwasie z uszkami, roladę serową, pierogi z gąskami, itd. :)

Po stłuczeniu schabu i konsumpcji babcinej fasolki czuję się już całkiem dobrze (żeby nie powiedzieć "całkiem niesamowicie", cytując klasyka z filmu Madagaskar 2 ;). Do zupełnego odzyskania równowagi brakuje mi jeszcze tylko szopingu, któremu za chwilę się oddam.

Zanim to jednak uczynię, pragnę z tego miejsca podziękować mojemu Wybrankowi za inspiracę ("Masz urlop. Idź sobie na rower. Albo zrób beef wellington"). Polędwicy a la Wellington nie zrobiłam, ale pomysł na pocieszenie się jedzeniem okazał się trafiony ;)

Tarta z kurkami

Odkąd ten wpis pojawił się na moim ulubionym blogu kulinarnym (Kwestia Smaku), chodziła za mną tarta z kurkami i nie chciała się odczepić. Na dziś wyznaczyłam sobie deadline, kupiłam rano świeże kurki u starszej pani, która nad ranem zebrała je w lasach otaczających moją rodzinną miejscowość i voilà :) Wyszła naprawdę super, poszła cała :) Dobrze wchodziła z wytrawnym czerwonym winem Barolo (Morando, 2006),  upolowanym przez tatę w okazyjnej cenie, której poziom sprawił, że nie mieliśmy wyrzutów sumienia konsumując je bez jakiejś specjalnej okazji.

Ostatecznie nie skorzystałam z przepisu z Kwestii Smaku, traktując go jako inspirację. Skorzystałam z innego przepisu, którym kieruję się robiąc Quiche Lorraine (tarta lotaryńska z boczkiem i serem). Przepis na ciasto i "zalewę" pozostaje ten sam, zmieniają się w zasadzie tylko dodatki. Quiche Lorraine robi się układając na podpieczonym spodzie podsmażony boczek i zalewając go mieszaniną z jajek, gęstej śmietany i przypraw, wykańczając całość, posypując tartę startym serem. W przypadku tarty z kurkami zastąpiłam boczek podduszonymi w śmietanie kurkami z dodatkiem podsmażonej cebuli i drobno posiekanej natki. Wersję z kurkami polecam szczególnie teraz, bo właśnie trwa sezon na te grzyby. Quiche Lorraine można robić przez cały rok.

Tarta z kurkami

Składniki (na blachę do tarty o średnicy ok 28 cm):

- na ciasto
400g mąki pszennej
1 kostka masła (200g; z lodówki, nie ciepłe)
1 łyżeczka soli
2 jajka
- na farsz
1 szklanka + 100 ml gęstej śmietany (18%)
2 jajka
15 dag sera żółtego (ja miałam goudę)
0,5 kg kurek
1 łyżka masła + 2 łyżki oliwy
1 cebula średniej wielkości
kilka gałązek natki
sól, pieprz

Przygotowanie:
1. kurki umyć, większe sztuki pokroić na niewielkie kawałki
2. cebulę obrać, posiekać, podsmażyć na 1 łyżce masła z 1 łyżką oliwy z oliwek (oliwa jest po to, żeby masło się nie spaliło, najpierw wlewamy na patelnię oliwę, a potem wrzucamy na nią masło)
3. do cebuli dodajemy kurki i podsmażamy (cały płyn, który z nich wycieknie, musi odparować)
4. doprawiamy podsmażone (=odparowane) kurki solą i pieprzem, dodajemy do nich 100 ml śmietany, dorzucamy posiekaną natkę i dusimy przez kilka minut
5. zdejmujemy kurki z ognia i odstawiamy
6. z mąki, masła, jajek i soli wyrabiamy ciasto (w podobny sposób, jak robi się kruszonkę czyli rozcierając masło z mąką opuszkami palców)
7. ciastem wylepiamy formę do tarty, nakłuwając dno widelcem (żeby powietrze miało którędy uchodzić i żeby ciasto zanadto nie urosło)
8. formę z ciastem chłodzimy w lodówce (min. 15 min)
9. nagrzewamy piekarnik do 200 stopni Celsjusza (bez termoobiegu)
10. po schłodzeniu podpiekamy ciasto w piekarniku przez 10 min (dzięki temu będzie dobrze upieczone)
11. wyjmujemy podpieczone ciasto z piekarnika i układamy na nim podduszone kurki
12. 1 szklankę śmietany łączymy z w jajkami, doprawiamy solą i pieprzem do smaku
13. wlewamy masę na kurki
14. całość posypujemy startym serem
15. pieczemy ok. 20 min w nagrzanym do 200 stopni Celsjusza piekarniku

Tonące łódeczki z cukinii

Dlaczego tonące? Bo tak przeładowane farszem, że gdyby były prawdziwymi łodziami najprawdopodobniej by zatonęły przy takim obciążeniu ;) W przypadku tego dania nadmierny ładunek nie był jednak tak przykry w skutkach, jakby to było w przypadku prawdziwej łodzi. Wręcz przeciwnie, wyszło całkiem dobrze i całkiem dobrze wchodziło w towarzystwie delikatnego w smaku czerwonego wytrawnego wina rodem z Chile, które do wczorajszej kolacji zaserwował tato :)

To danie wybrałam trochę z premedytacją, a premedytacja ta dotyczyła cukini. W moim rodzinnym domu, w którym właśnie odchamiam się po kilku wyjątkowo ciężkich tygodniach w pracy, cukinia w zasadzie nie występowała. Lądowała na naszym stole chyba tylko wtedy, gdy babcia robiła letnie leczo z papryki, pomidorów i cukinii, obdarowywując nim nas. Postawiłam sobie za cel popularyzację tego warzywa wśród mojej najbliższej rodziny, albowiem sama odkryłam jego zalety i uważam, że zasługuje na większą atencję niż dotychczas.

Tonące łódeczki z cukinii

Składniki (dla 4 osób):
4 nieduże cukinie
0,5 kg mięsa (miałam zmieloną szynkę wieprzową, ale mielona pierś z indyka czy mielona wołowina też będzie ok)
1 op. ryżu (= 1 torebka)
1 duża cebula
1 ząbek czosnku
3-4 suszone grzyby (użyłam suszonych, bo innych "na stanie" nie było; można zastąpić świeżymi grzybami leśnymi lub pieczarkami)
kilka gałązek natki pietruszki
sól, pieprz, oliwa
opcjonalnie parmezan (lub ser żółty, np. gouda)

Przygotowanie:
1. namoczyć suszone grzyby w wodzie, a gdy zmięnką, podgotować przez 10 min w osolonej wodzie (lub poddusić świeże grzyby na patelni)
2. nagrzać piekarnik do 160 stopni Celsjusza
3. ugotować ryż na sypko
4. cebulę i czosnek drobno posiekać, podsmażyć na 2 łyżkach oliwy
5. do cebuli i czosnku dodać mięso mielone, doprawić solą i pieprzem do smaku
6. cukinie umyć, osuszyć, przekroić na wzdłuż na pół
7. z cukinii wydrążyć miąsz za pomocą łyżeczki, aby zrobić miejsce na farsz
8. wydrążony miąsz posiekać i poddusić razem z usmażonym mięsem
9. "łódeczki" posolić, ułożyć na wysmarowanej oliwą blaszce do pieczenia (naczyniu żaroodpornym) i wstawić do piekarnika nagrzanego do 160 stopni Celsjusza - piec 10 min z termoobiegiem (ten zabieg ma na celu podpieczenie cukinii i odparowanie z nich wody przed nałożeniem farszu)
10. grzyby odcedzić i drobno posiekać, dodać do mięsa i miąszu z cukinii
11. do mieszaniny dodać ugotowany ryż, chwilę razem poddusić, żeby smaki się połączyły
12. mieszaninę doprawić do smaku solą i pieprzem oraz garścią drobno posiekanej natki
13. podpieczone "łódeczki" wypełnić warszem, ułożyć na blaszce, przykryć folią aluminiową i zapiekać w 180 stopniach Celsjusza przez 15 min - bez termoobiegu (folia ma zapobiec wysuszeniu farszu)
14. wyjąć cukinie z piekarnika, ułożyć na talerzu, poszczególne porcje obsypać płatkami parmezanu (ja wykrajam je z kawałka parmezanu za pomocą obieraczki do warzyw) lub na każdą "łódeczkę" położyć 1-2 prostokątne plastry sera żółtego (który roztopi się pod wpływem ciepła potrawy)

Zamiast cukinii można użyć papryki lub bakłażana.

Muffiny z sezonowych owoców

W pełni sezonu na jagody, maliny i różnego rodzaju śliwki aż chce się piec, przynajmniej mi :) Wśród moich ostatnich dokonań wypiekowych są m.in. muffiny z jagodami oraz z nektarynkami. Sprawa jest prosta - mam jeden bazowy przepis, który modyfikuję, dodając różne składniki. Biały cukier może być zastąpiony przez brązowy i na odwrót. Można stosować różne rodzaje owoców i posypek, a jogurt naturalny zastępować maślanką. Co do mąki, podejrzewam, że biała pszenna mąka może być zamieniona na pełnoziarnistą - piszę "podejrzewam", bo nie przepadam za tzw. "zdrowszymi" wersjami. Nie będę zmniejszała ich wartości kalorycznej czy też "niezdrowości" dodając inną mąkę, która sprawia, że smak jest gorszy i tyle. Nikt mnie nie przekona, że ten sam muffin zrobiony z mąki pszennej i pełnoziarnistej jest tak samo dobry. Bullshit :)

Muffiny z nektarynkami, posypane orzechami nerkowca

Muffiny z jagodami

Przepis podstawowy na muffiny z owocami:

- w jednej misce mieszamy 300g mąki, 100g cukru, 1 op. cukru waniliowego, 1  łyżeczkę proszku do pieczenia i 1 łyżeczkę sody oczyszczonej

- w drugiej misce mieszamy 1 całe jajko (bez skorupki ;), 125ml oleju roślinnego i 180ml jogurtu naturalnego lub maślanki

- mieszamy obie mikstury, do otrzymanej masy dodajemy owoce (przepis ma tą zaletę, że masa jest gęsta, dzięki czemu owoce nie opadają na dno, nie powodując zapadnięcia się muffina do środka i powstania brzydkiego "kratera")

- miksturę rozkładamy do papilotek, którymi wyścieliliśmy formę do muffinów; do 2/3 wysokości papilotki

- posypujemy wybraną posypką (ja najczęściej używam płatków migdałów lub kruszonki)

- pieczemy 23min w piekarniku nagrzanym do 180 stopni Celsjusza (bez termoobiegu)

E voilà :)

Arbuz w nowej odsłonie

Arbuz to arbuz, słodki owoc, przy konsumpcji którego łatwo się pobrudzić ;) Lubię, owszem, ale nie jem zbyt często, głównie dlatego, że trudno kupić go w mniejszych ilościach (nie cały czy pół, ale np. 1/8). Kupowanie całego czy połowy dla 1 osoby jest bez sensu, nie przejem.

2-3 lata temu, chyba w TVN Style, widziałam serię programów kulinarnych "Forever summer" z Nigellą Lawson. W jednym z odcinków prezentowała przepis na sałatkę z arbuza...z fetą i oliwkami :) Już wtedy miałam ochotę wypróbować ten przepis, ale jakoś nie wyszło... Dopiero wczoraj, gdy w osiedlowym sklepiku spożywczym zobaczyłam arbuza sprzedawanego na "ośemki", przypomniałam sobie o tym przepisie. Dziś dokupiłam ser feta, oliwki, czerwoną cebulę i zioła, no i zrealizowałam zachciankę sprzed 2-3 lat :) Przepis znajduje się w książce autorstwa Nigelli pt. "Lato w kuchni przez okrągły rok" i to właśnie z niego korzystałam. Po konsumpcji muszę przyznać, że to fajny pomysł na letni lunch lub kolację - sałatka jest lekka i sycąca, a słodki arbuz rzeczywiście fajnie komponuje się ze słoną fetą i ostrą cebulą. A dzięki słodyczy arbuza po posiłu nie mam parcia na deser ;)

Sałatka z arbuza z fetą i oliwkami

Składniki (dla 1 osoby)
1/8 niezbyt dużego arbuza (u mnie ok 0,6 kg ze skórką)
1/2 kostki (= 100g) sera feta (jeśli mogę coś zasugerować - kupcie ser z importu; niestety wyroby fetopodobne dostępne w Polsce, a szczególnie wyroby marki Arla, przypominają grecką fetę tylko kolorem...)
15 czarnych oliwek
1/2 małej czerwonej cebuli
2-3 gałązki świeżej mięty
2-3 gałązki natki pietruszki
2 łyżki oliwy z oliwek
sok z 1/4 cytryny (w oryginale jest limonka)
świeżo zmielony czarny pieprz

Przygotowanie:
1. arbuza okroić ze skórki, miąsz pokroić na nieduże sześciany
2. fetę pokroić na nieduże sześciany
3. oliwki odsączyć z zalewy
4. cebulę obrać i pokroić w cienkie półplasterki
5. zioła posiekać
6. wszystkie składniki włożyć do jednej miski, dodać sok z cytryny, oliwę, pieprz - delikatnie wymieszać (najlepiej rękami)
7. zjeść :)