Makaron udon z kurczakiem i chińską sałatą

Nie jestem największą na świecie znawczynią ani entuzjastką azjatyckich smaków. Nie lubię sushi, mam dość niską tolerancję ostrości (w związku z czym odpada wiele dań kuchni tajskiej), tofu jest dla mnie niejadalne. Lubię za to zupę Pho (najchętniej z wołowiną - w tym miejscu pozdrowienia dla mojej koleżanki z pracy, Mai, z którą w porze lunchu raczymy się czasami tą zupą w małej wietnamskiej knajpce przy ul. Chmielnej w Warszawie) i wantang, a w najbliższym czasie planuję odwiedziny w przybytku serwującym chińskie pierożki przy ul. Niekłańskiej w Warszawie (o tym miejscu pisał niedawno Maciej Nowak z Gazety Wyborczej). Lubię też azjatyckie makarony i dania typu stir fry, aczkolwiek pojawiają się kolejne doniesienia o szkodliwości obróbki jedzenia w woku - ma to związek z małą powierzchnią smażenia w woku, sprawiającą, że tłuszcz nagrzewa się do znacznie wyższej temperatury niż na tradycyjnej patelni, gdzie powierzchnia smażenia jest większa; po podgrzaniu do zbyt wysokiej temperatury tłuszcz może nabrać właściwości rakotwórczych. Najbardziej do gustu przypadły mi japońskie makarony zbożowe (może dlatego, że są najbliższe europejskim ;), a w szczególności udon, czyli pszenny makaron w kształcie grubego spaghetti lub wstążek (pewnie występuje również w innej formie, ale ja spotkałam się z tymi dwoma rodzajami). Pierwszy raz próbowałam go w restauracji Dziki Ryż przy ul. Puławskiej w Warszawie i stał się powodem, dla którego wracałam do tego miejsca. Niestety, zauważyłam ostatnio, że zniknął z karty "oddziału" Dzikiego Ryżu przy ul. Wspólnej, również w stolicy, obawiam się więc, że zniknął i z karty restauracji-matki. Czyli nie mam już po co tam iść.

Wspominam o udonie, bo jakiś czas temu postanowiłam własnoręcznie przygotować danie z tym makaronem. Pierwsza próba była całkiem udana, poza tym, że makaron był za mało wilgotny = za mało oblepiony sosem z warzyw, mięsa i przypraw, które do niego dodałam. W ostatnią niedzielę zrobiłam go drugi raz i tym razem nie miałam mojemu udonowi nic do zarzucenia ;) Dodałam do niego posiekaną marchew, kawałki podsmażonego mięsa z piersi kurczaka, świeżą dymkę, obgotowane grzybki mun oraz chińską sałatę (w USA nazywaną bok choy, a w Wielkiej Brytanii, Australii i RPA - pak choi; w języku chińskim nazwa tego warzywa oznacza podobno po prostu "białe warzywo" - więcej informacji o chińskiej sałacie można znaleźć np. w Wikipedii). Chińska sałata wzięła się z...ogródka mojego dziadka z Lubelszczyzny. Skąd wzięła się w ogródku dziadka? Trochę z przypadku. Buszując wśród regałów w sklepie z nasionami, dziadek zauważył nasiona chińskiej sałaty, którą pomylił z kapustą pekińską. Kupił, zasiał i wyrosło mu coś, z czym nie wiedział, co ma zrobić :) O tym, że to jest bok choy/pok choi oraz że nie jest to produkt łatwo dostępny w Polsce (chyba nigdy nie widziałam tej sałaty w żadnym sklepie spożywczym), dowiedział się ode mnie. Próbowaliśmy sałatki z surowymi liśćmi tej sałaty, ale nie rzuciła nas na kolana. Za to po obróbce cieplnej, w towarzystwie mięsa, makaronu, marchwi, grzybków i przypraw, prezentowała się i smakowała bardzo dobrze.

Makaron udon z kurczakiem i chińską sałatą

Składniki (dla 2 osób):

• 200g makaronu udon (udon jest raczej łatwo dostępny, można go kupić np. w supermarketach sieci Carrefour czy w sklepach z importowaną żywnością, a także w internecie; zwykle występuje w 300-gramowych opakowaniach, na które składają się 3 wiązki makaronu po 100g, przewiązane wstążką - japońska precyzja :)
• 1 duża pierś z kurczaka
• 1 duża marchew
• 2 pęczki chińskiej sałaty
• 1 łodyga dymki
• 4-5 grzybków mun
• 1 łyżka oleju
• 2-3 łyżki sosu sojowego
• szczypta (ok 1/4 łyżeczki) przyprawy "7 smaków (pieprzu)" (Shichimi Taugarashi, do kupienia m.in. w sieci sklepów Kuchnie Świata oraz w internecie)
• opcjonalnie czarny sezam (do kupienia np. w Carrefourze)
• sól i pieprz do smaku

Przygotowanie:

1. pierś z kurczaka opłukujemy wodą, osuszamy ręcznikiem papierowym, oczyszczamy z błon i innych niepotrzebnych elementów i kroimy w kostkę (można kroić w kawałki innego kształtu, dla smaku dania nie ma to znaczenia)
2. pokrojonego kurczaka doprawiamy solą i pieprzem, a następnie podsmażamy na patelni na łyżce oleju przez kilka minut, do momentu, w którym kawałki mięsa będą lekko przyrumienione (nie smażymy za długo, żeby nie wysuszyć tego chudego mięsa)
3. usmażonego kurczaka zdejmujemy z patelni i na chwilę odkładamy
4. marchew myjemy, obieramy i kroimy w "niedbałe julienne" (jak to ujął mój Wybranek ;)
5. grzybki obgotowujemy w niewielkiej ilości wody, do miękkości (z mojego doświadczenia wynika, że nie trzeba ich wcześniej namaczać, wystarczy podgotować przez ok. 10 min)
6. chińską sałatę dzielimy na liście, dokładnie myjemy i osuszamy
7. dymkę myjemy i siekamy w ukośne plasterki
8. na tą samą patelnię, na której podsmażaliśmy kurczaka, wrzucamy liście sałaty oraz pokrojoną marchew, dolewamy 3-4 łyżki wody i dusimy, aż zmiękną, ale jednocześnie zachowają żywe kolory
9. grzybki odcedzamy i wraz z kurczakiem dorzucamy do podduszonych warzyw (woda powinna wyparować)
10. doprawiamy całość sosem sojowym i przyprawą "7 smaków"
11. pod koniec gotowania dodajemy pokrojoną dymkę
12. gotujemy makaron zgodnie z instrukcją na opakowaniu
13. ugotowany makaron łączymy z mięsem i warzywami
14. nakładamy porcje makaronu na talerze i posypujemy ziarnami czarnego sezamu (taki detal, raczej dla wyglądu niż dla smaku ;)

Smacznego :)

P.S. Jak już zaznaczałam na początku tego wpisu, nie jestem znawczynią kuchni azjatyckiej, w związku z czym możliwe jest, że podając powyższy przepis czy też pisząc o kuchni azjatyckiej popełniłam jakieś faux pas - jeżeli tak, przepraszam miłośników i znawców kuchni azjatyckiej za moje zachowanie. Na dobrą sprawę powyższe danie wcale nie jest azjatyckie, jest europejskie, a wręcz polskie, tyle że przygotowane z wykorzystaniem składników, które mogą być uznawane za azjatyckie ;)

Makaron z sosem pomidorowym alla Norma i ricottą

Kolejne po makaronie z sosem (a)matriciana i puttanesca podejście do włoskich sosów pomidorowych. Tym razem sos alla Norma, z bakłażanem, świeżą bazylią i ricottą. Nazwa tego sosu pochodzi podobno od opery autorstwa Vincenzo Belliniego, a jego ojczyzna to miasto Katania na Sycylii. W klasycznym wydaniu występuje ricotta salata, czyli lekko solony, prasowany i suszony ser z pasteryzowanego mleka owczego (więcej informacji o tym serze można znaleźć np. tutaj). Ricotta salata jest niestety trudno dostępna w Warszawie, szczególnie w niedzielne popołudnie... W związku z tym zastąpiłam ją świeżą, miękką ricottą, taką najzwyklejszą. I wyszło super, a Wybranek spałaszował swoją porcję w tempie znacznie szybszym niż inne makarony ;)

Fusilli alla Norma z serem ricotta

Składniki (dla 2 osób):

• 250g makaronu (u mnie fusilli, ale może być dowolny)
• 1kg dojrzałych pomidorów
• 1 średniej wielkości bakłażan
• 4 łyżki sera ricotta
• pół pęczka świeżej bazylii
• 1 duży ząbek czosnku
• 2 suszone pomidory
• 1 mała suszona papryczka chili
• 2 łyżki oliwy
• sól i pieprz do smaku

Przygotowanie:

1.  bakłażan myjemy, kroimy w grube plastry, oprószamy solą i układamy na sitku na ok. 30 min, żeby puściły sok (ten zabieg ma pozbawić bakłażana goryczki)
2. po upływie 30min plastry bakłażana płuczemy, osuszamy ręcznikiem papierowym i kroimy w dużą kostkę
3. na patelni rozgrzewamy 1 łyżkę oliwy i podsmażamy na niej kawałki bakłażana, aż zmiękną
4. pomidory myjemy, parzymy wrzątkiem, obieramy ze skórki i drobno kroimy
5. czosnek obieramy i drobno siekamy
6. na patelni rozgrzewamy drugą łyżkę oliwy, wrzucamy na nią czosnek i chwilkę podsmażamy
7. do podsmażonego czosnku dodajemy pokrojone pomidory, odsączone z zalewy i drobno posiekane suszone pomidory oraz pokruszoną suszoną papryczkę (ja dałam bez pestek, bo nie lubię zbyt pikantnych dań), całość dusimy do trzymania gęstego sosu
8. dodajemy posiekaną bazylię i podsmażonego bakłażana, doprawiamy solą i pieprzem, chwilę razem dusimy
9. makaron gotujemy zgodnie z instrukcją na opakowaniu
10. po ugotowaniu i odsączeniu makaronu mieszamy go z sosem
11. nakładamy sos z makaronem na talerze, dodajemy po 2 łyżki ricotty na porcję makaronu, można udekorować bazylią
12. tuż przed konsumpcją mieszamy makaron z sosem z ricottą na talerzu

Smacznego :)

Sałatka "Wybór pomidorów"

Koniec sierpnia to pomidorowe eldorado :) Poddane wpływowi wakacyjnego słońca, są dojrzałe, pachnące i smaczne. A do tego można przebierać w ich odmianach, różniących się kształtem, kolorem, wielkością i smakiem. Malinowe, bawole serca, paprykowe, koktajlowe, złote, śliwkowe, zebra, tygrysie, zielone... Wystarczy przejść się po targu/bazarku, wybrać kilka różnych odmian i przekonać się, jak bardzo potrafią się różnić. W supermarketach też coraz częściej można dostać co najmniej kilka odmian.

Mi udało się zebrać tyle:

...a następnie przerobiłam je na banalną w wykonaniu sałatkę "Wybór pomidorów"...

...którą zabrałam na piknik z przyjaciółkami do parku :)

Sałatka "Wybór pomidorów"

Składniki (dla 4-5 osób):

• kilka pomidorów różnych odmian (u mnie: malinowe, bawole serce, śliwkowe czerwone i żółte, oraz czerwono-zielona zebra lub tygrys ;)
• 1 opakowanie serka śmietankowego Almette (idealna byłaby ricotta, ale jakoś nie udało mi się jej w tym dni kupić)
• garść świeżych liści bazylii
• 1-2 łyżki oliwy z oliwek na porcję
• sół i pieprz do smaku
• można też dodać cieniutko pokrojoną cebulę lub drobno posiekany czosnek, dla zaostrzenia smaku (ja nie dodawałam)

Przygotowanie:

1. pomidory myjemy i obieramy ze skórki (lub nie)
2. kroimy w dowolne kawałki (u mnie plastry, ale mogą być też ósemki czy kostka, nie ma to większego znaczenia)
3. układamy na talerzu
4. na pomidorach rozkładamy plasterki cebuli lub posypujemy je drobno posiekanym czosnkiem (jeśli dodajemy cebulę lub czosnek)
5. skrapiamy oliwą, doprawiamy solą i pieprzem
6. następnie układamy na pomidorach "kopczyki" serka Almette

Jeśli mogę coś zasugerować - nie trzymajcie pomidorów w lodówce. Lodówka sprawia, że aromatyczne, dojrzałe letnie pomidory zaczynają smakować, jak zimowe pomidory, czyli słabo...

Jeżeli zainteresowały Was wypieki z powyższego zdjęcia, to jest to po prostu wariacja na temat muffinów - owoce (maliny) zapiekane pod ciastem muffinowym. Kokilkę smaruję masłem i obsypuję odrobiną bułki tartej, na dnie układam maliny (mogą też być borówki, kawałki śliwek, gruszki czy jabłka), na które nakładam muffinowe ciasto (z mojego sprawdzonego przepisu, na 6 kokilek biorę połowę składników, z tym, że dodaję całe jajko, nie dzielę go na pół). Wierzch posypuję płatkami migdałów. Kokilki ustawiam na blaszce do pieczenia, wstawiam do piekarnika nagrzanego do 180 stopni Celsjusza i piekę ok. 20 minut. Polecam :)

Zupa porowo-ziemniaczana

Pierwszy raz jedliśmy zupę porowo-ziemniaczaną u Marty, jednej z moich przyjaciółek. Wybranek był zachwycony, ja również. Byłam też trochę zazdrosna, bo moimi daniami nigdy się tak nie zachwycał ;) Zachwyt był uzasadniony, bo zupa była naprawdę wyśmienita. Aksamitna, z lekką nutką pora i ziemniaka. Od tamtej pory stała się jedną z naszych ulubionych zup.

Porowo-ziemniaczanych inspiracji szukaliśmy m.in. u Julii Child, której przepis na Potage Parmentier możecie znaleźć np. tutaj. Potage Parmentier to francuska nazwa zupy porowo-ziemniaczanej, pochodząca od nazwiska propagatora konsumpcji ziemniaków we Francji, którym był Antoine-Augustin Parmentier. Jak podaje Wikipedia, był to farmaceuta służący w armii, którego pojmały wojska Pruskie. Przebywając w niewoli zauważył, że Prusacy jedzą ziemniaki, które we Francji służyły jako pasza dla świń, nie jako pożywienie dla ludzi. W ojczyźnie Parmentiera spożycie ziemniaków przez ludzi było wręcz zabronione przez prawo - decyzją tamtejszego parlamentu z 1748 roku. Powodem wprowadzenia tego zakazu było podejrzenie, że konsumpcja tego warzywa może powodować m.in. trąd. Po powrocie z niewoli do Paryża Parmentier prowadził badania na ziemniakami, których wyniki przyczyniły się do oficjalnego uznania ich za jadalne przez tamtejszych medyków. Opór wobec spożycia tego warzywa nadal jednak się utrzymywał. Parmentier znalazł na to sposób, organizując serię publicznych uczt, w trakcie których serwowano dania z ziemniaków. Uprawiał też ziemniaki w swoim ogrodzie, przymykając oko na kradzieże sadzonek przez wieśniaków, którzy wykorzystywali je do zakładania własnych hodowli. Niemniej jednak do upowszechnienia ziemniaków przyczyniły się ostatecznie najprawdopodobniej nie zabiegi wizerunkowe Parmentiera, ale głód, który zapanował w Paryżu podczas rewolucji. Wówczas (w 1793 roku) władze nakazały obsadzenie ziemniakami paryskich ogrodów Tuileries (zlokalizowanych między Luwrem a Polami Elizejskimi). Dzięki temu Paryżanie mieli co jeść.

Ale dość o historii ziemniaka, miało być o zupie :) Francuska zupa porowo-ziemniaczana najczęściej występuje w dwóch odmianach - Potage Parmentier, gdzie po ugotowaniu ziemniaki i pory są rozgniatane widelcem lub rozdrabniane na krem, oraz Potage Parisien, gdzie ziemniaki i pory konsumuje się w takiej postaci, w jakiej były gotowane, jak można przeczytać na blogu o kuchni francuskiej, VOILA dans la cuisine.

Nigdy nie jadłam tej zupy we Francji, obawiam się więc, że nie wiem, jak powinna smakować oryginalna Potage Parmentier czy Potage Parisien. Wiem jednak, że ziemniaki i pory do siebie pasują oraz że po ich połączeniu, ugotowaniu w bulionie i z odrobiną masła i doprawieniu solą można uzyskać bardzo smaczną, sycącą zupę. Idealną na pierwsze chłodniejsze dni. I na kolejne też. Polecam :)

Moja zupa porowo-ziemniaczana

Składniki (porcja dla 4-5 osób):

• 2 duże pory (bez ciemnozielonych części)
• 4 duże ziemniaki
• 2 łyżki masła
• 4 szklanki bulionu (może być z kostki, ale najlepiej ekologicznej, bez glutaminianu sodu itp.)
• sól do smaku

Przygotowanie:

1. pory dzielimy na części i dokładnie myjemy
2. kroimy w plasterki (nie muszą być cienkie)
3. w garnku rozpuszczamy masło, wrzucamy pokrojone pory i lekko solimy
4. dusimy pory na maśle przez kilka minut
5. ziemniaki obieramy i kroimy w kostkę
6. pokrojone ziemniaki dorzucamy do garnka
7. dolewamy bulion, przykrywamy garnek i gotujemy przez 20-30 minut, aż ziemniaki będą zupełnie miękkie
8. gotową zupę doprawiamy solą do smaku
9. przed podaniem można zupę zblenderować lub rozgnieść kawałki ziemniaków i pora widelcem lub zostawić tak, jak jest - w każdej formie jest pyszna

...a do tego prosta i tania.

Gruszkowe muffiny z mąki pełnoziarnistej z imbirową nutą i orzechowym wykończeniem

Miniony weekend spędziłam na działce rekreacyjnej mojego dziadka. Na terenie, na którym znajduje się wybudowany przez niego dom letniskowy, jest także sporych rozmiarów ogród warzywno-owocowy, gdzie dziadek własnoręcznie uprawia różnego rodzaju smakowite składniki, m.in. maliny, z których robi najlepszy na świecie dżem malinowy, świetnie nadający się do jedzenia z jogurtem naturalnym lub owsianką. Maliny obrodziły, a ja zostałam obdarowana 2 słoiczkami tego dżemu :) Oprócz dżemu malinowego dostałam również smażone jabłka (na bazie owoców z własnej hodowli - dziadek mówi, że najlepsze do tego celu są jabłka odmiany antonówka śmietankowa, które są pyszne również bez obróbki; z tych jabłek dziadek robi również bardzo dobre suszone talarki, które mam nadzieję dostać przy kolejnej wizycie ;), ogórki kiszone, sok malinowy (równie pyszny jak dżem, choć czasem wybuchowy, jak mogła się przekonać moja przyjaciółka Eliza - z nieznanych dotąd powodów dziadkowy sok malinowy sfermentował i dosłownie "wystrzelił" jej z butelki, jak napój gazowany, oblepiając całą kuchnię różową malinową mazią...). Dostałam też sporą porcję świeżych warzyw i owoców, m.in. dojrzałe, słodkie gruszki.

Sztuką nie jest wziąć, sztuką jest dopilnować, żeby takie dary się nie zmarnowały, szczególnie, gdy szybko się psują, a otrzymaliśmy ich dużą ilość. Na szczęście o okazję do ich przetworzenia nie było trudno ;) Pojawiła się mianowicie potrzeba upieczenia muffinów i zaniesienia ich do pracy. A że połowa (mam wrażenie) moich koleżanek i kolegów z pracy jest na diecie, wymyśliłam nieco mniej grzeszną wersję muffinów, zastępując białą mąkę mąką pełnoziarnistą, a biały cukier - cukrem trzcinowym. Dodałam też nieco mniej cukru niż zwykle, zakładając, że słodycz dojrzałych gruszek będzie stanowiła rekompensatę dla tych 50g cukru mniej. Wyszło ok :) Muffiny są wystarczająco słodkie, wilgotne dzięki gruszce i kefirowi (można zastąpić maślanką lub jogurtem naturalnym) i puszyste. Mają fajny, imbirowy finisz.

Muffiny z gruszką z imbirową nutą i orzechowym wykończeniem

Składniki (na 12 muffinów o średnicy 5 cm):

• 300g mąki pszennej pełnoziarnistej (może też być zwykła, biała pszenna mąka - wtedy muffiny będą jeszcze lepsze ;)
• 100g cukru trzcinowego (j.w.)
• 100ml oleju słonecznikowego
• 185ml kefiru (lub jogurtu naturalnego/maślanki)
• 1 jajko
• 1 łyżeczka esencji waniliowej
• 1 łyżeczka sody oczyszczonej
• 1 łyżeczka proszku do pieczenia
• 1 łyżeczka mielonego imbiru
• 1/2 łyżeczki mieszanki przypraw korzennych, jak do piernika
• 2 nieduże, dojrzał gruszki
• 2 garści pokruszonych orzechów włoskich

Przygotowanie:

1. w naczyniu mieszamy mąkę, cukier trzcinowy, sodę oczyszczoną, proszek do pieczenia, mielony imbir oraz przyprawę korzenną
2. w osobnym naczyniu mieszamy olej, kefir, jajko i esencję waniliową
3. łączymy obie mieszaniny, mieszając łyżką (nie jest potrzebny robot kuchenny)
4. ciasto można przykryć ściereczką i odstawić na jakiś czas (np. pół godziny) - z moich obserwacji wynika, że odstawione na chwilę ciasto ładniej wyrasta, aczkolwiek muffiny z założenia powinny być szybkie w wykonaniu, więc jeżeli nie macie czasu, pomińcie odstawianie
5. gruszki obrać i pokroić w kostkę
6. blachę do muffinów wyłożyć papilotkami lub wysmarować tłuszczem
7. do każdej papilotki nałożyć ciasto (równomiernie, tak, aby wykorzystać całość, do ok. 3/4 wysokości)
8. wierzch ciasta posypać pokruszonymi orzechami
9. piec przez 23 minuty w piekarniku nagrzanym do 180 stopni Celsjusza
10. po upieczeniu odstawić do wystudzenia
11. jeżeli pieczemy muffiny wieczorem, a będziemy serwowali je dopiero następnego dnia, warto zabezpieczyć je przed wysychaniem, chowając do szczelnego opakowania lub przykryć folią (po wystudzeniu) - wówczas nabiorą głębszego aromatu

Smacznego :)

Makaron z sosem puttanesca

Odcinek drugi pomidorowego wyzwania. Po makaronie z sosem (a)matriciana kolej na makaron z sosem puttanesca, czyli po kurtyzańsku (puttanesca w dosłownym tłumaczeniu znaczy "kurtyzana"). Niestety z pochodzeniem tej nazwy nie wiąże się żadna interesująca historia... miłosna. Ale za to danie jest k...wsko dobre i pewnie o to chodziło twórcy tej nazwy ;) Wrażliwszych czytelników przepraszam za niecenzuralne określenie, ale po prostu samo cisnęło mi się na usta.

Przygotowując makaron z sosem puttanesca, korzystałam ze skarbnicy przepisów na dania kuchni włoskiej, za którą uważam pokaźnych rozmiarów lekturę pt. "Culinaria Italia. Kulinarna podróż po Włoszech" pod redakcją Claudii Piras, wydanej w 2004 roku przez wydawnictwo KÖNEMANN. Dostałam ją kilka lat temu od znajomych z pracy w prezencie imieninowym. Na etapie fascynacji kuchnią włoską, na którym wówczas wraz z Wybrankiem mym się znajdowaliśmy, przeglądaliśmy tę książkę z namaszczeniem, raz po raz wypróbowując wybrane przepisy. Na podstawie wskazówek z tej książki Wybranek przygotował swój pierwszy domowej roboty makaron oraz deser panna cotta. Ja z kolei pod wpływem tej książki wykonałam moje pierwsze w życiu risotto (od razu wyszło dobre i od tamtej pory robię bazowe risotto właśnie z tego przepisu). Można w niej znaleźć przepisy z różnych regionów Włoch oraz informacje o stosownych trunkach. Na stronie 305 znajduje się przepis na spaghetti alla puttanesca. Ja spaghetti zastąpiłam makaronem linguine(i), równie dobrze można wykorzystać inny, dlatego przepis podaję w formie uogólnionej, jako makaron z sosem puttanesca.

Makaron z sosem puttanesca

[na podstawie przepisu ze wspomnianej książki, ale z pewnymi modyfikacjami]

Składniki (dla 2 osób):

• pół opakowania 500-gramowego opakowania wybranego makaronu
• 1 kg dojrzałych pomidorów
• 4 fileciki anchois (w oryginalnym przepisie są solone, ja miałam w oliwie i też było ok)
• 150g czarnych oliwek
• 1 łyżka kaparów
• 2 ząbki czosnku
• 1 łyżka posiekanej natki pietruszki
• 2 łyżki oliwy
• sól i pieprz do smaku 
• 4 suszone pomidory w oliwie [mój dodatek, w oryginale tego nie ma]
• [w oryginale jest jeszcze 30g masła, ale pominęłam]

Przygotowanie:

1. Filety anchois wyławiamy ze słoiczka/puszki, osuszamy ręcznikiem papierowym i drobno kroimy
2. Czosnek obieramy i również drobno kroimy
3. Na patelni/w rondlu rozgrzewamy oliwę, wrzucamy na nią posiekane anchois oraz czosnek, chwilę razem podsmażamy na niedużym ogniu
4. Pomidory obieramy ze skórki i kroimy w drobną kostkę
5. Pokrojone pomidory dodajemy na patelnię/do rondla razem z odsączonymi oliwkami i kaparami
6. Do sosu dodajemy drobno posiekane suszone pomidory
7. Sos gotujemy do rozpadnięcia się kawałków świeżych pomidorów
8. Doprawiamy solą i pieprzem do smaku
9. Gdy sos jest już gotowy, gotujemy makaron zgodnie z instrukcją na opakowaniu
10. Ugotowany makaron mieszamy z sosem lub układamy na talerzu i polewamy sosem
11. Wierzch dania posypujemy posiekaną natką, można też dodać starty parmezan

Jeśli nie lubicie anchois, nie przekreśla to Waszych szans jako konsumentów makaronu z sosem puttanesca. W procesie gotowania kawałeczki anchois rozpadają się i są jedynie lekko wyczuwalne, nadając sosowi oleistego posmaku, jeśli mogę posłużyć się takim określeniem. Buon appetito! :)

Mule z przepisu Wybranka (Moules Marinieres)

Jak już wspominałam we wcześniejszych wpisach – nie lubię i nie jem owoców morza. Mam do nich bowiem fundamentalne zastrzeżenia – wyglądają okropnie i mają smak owoców morza (co przez niektórych może zostać uznane za zaletę, ale nie przeze mnie). Zdarzają mi się nagłe zrywy w stylu „dam im szansę”, ale zwykle kończą się tym, że utwierdzam się w przekonaniu, że frutti di mare są bue. Możecie uznać mnie za ignorantkę, ale zdania i tak nie zmienię. Martwi mnie to, że coraz więcej osób z mojego otoczenia, które należały dotychczas do obozu "haterów" frutti di mare, stały się raptem fanami tego typu jedzenia. Zdrada!

Z Wybrankiem mym łączy mnie zainteresowanie gotowaniem i jedzeniem, ale jeśli chodzi o owoce morza dzieli nas ogromna przepaść. I nie pomogą starania Wybranka, żeby to zmienić. Co nie znaczy, że nie mogę podzielić się z Wami jego sprawdzonym przepisem na mule. 

Ja o owocach morza wypowiadać się nie będę, ale chętnie oddam głos Wybrakowi.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Moules Marinieres

Dwie najtrudniejsze rzeczy w przepisie to:
1. Kupić mule
2. Wyczyścić mule

Reszta jest banalna. Śmiem twierdzić, że znacznie trudniej (a na pewno dłużej) robi się np. schabowego.

Moje mule pochodziły z zaufanego sklepu przy ulicy Wiktorskiej w Warszawie. Są świeże, kłopot jedynie w tym, ze dość szybko znikają. Sklep jest bowiem znany ze swojego asortymentu i to nie tylko w najbliższej okolicy.

Gdy już mamy mule, przystępujemy do selekcji i czyszczenia. Mule, aby były jadalne, muszą być żywe. Jeżeli muszla jest zamknięta, zawartość nadaje się do zjedzenia. Jeśli otwarta, opukujemy ją np. o blat lub zlew. Jeżeli w reakcji na opukiwanie muszla zacznie się zamykać - zawartość jest żywa i możemy ją jeść. Jeżeli nie chce współpracować - wyrzucamy. Do śmieci powinny trafić także te mule, które mają uszkodzone muszle.

Po selekcji zabieramy się za czyszczenie. To najdłuższa i najbardziej pracochłonna część przygotowań. Przyda się mały nożyk kuchenny i szczotka lub gąbka kuchenna do czyszczenia. Dokładnie pod bieżącą wodą usuwamy wszelkie pozostałości po morzu, jakie znajdziemy na muszli. Niektóre z nich lubią mieć także "wąsy", czyli zlepione ze sobą nitki. Wyrywamy je, starając się to robić jak najdokładniej. Każda oczyszczoną muszlę odkładamy na bok - do miski, na talerz, na papierowy ręcznik, jak komu wygodniej.

Teraz możemy zabrać się do gotowania.

Składniki (na 2 osoby) [Magda: ciekawe, z kim on pałaszował te mule, skoro nie ze mną ;)]

• 1 kg świeżych muli
• 200 ml białego wytrawnego wina (chardonnay, riesling)
• 4 szalotki lub jedna duża biała cebula
• ząbek czosnku
• natka pietruszki
• 25-30 g masła (może być oczywiście więcej)
• łyżeczka oliwy
• można na koniec gotowania dodać również nieco kwaśnej śmietany, ja tego nie robię

Do garnka nastawionego na średnio-wysoki ogień wlewamy oliwę, a następnie masło. Dzięki takiemu zabiegowi masło się nie spali. Gdy masło się rozpuści, wrzucamy cebulę, a minutę później czosnek. Cebula ma być miękka i szklista, nie może być brązowa.

Gdy cebula się zeszkli, dodajemy drobno posiekaną natkę w wlewamy wino. Podkręcamy ogień do maksymalnego poziomu. Czekamy chwilę, aż wyparuje alkohol. Wrzucamy mule i przykrywamy garnek pokrywką. Po 3 minutach potrząsamy garnkiem, aby sos dobrze wymieszał się z mulami. Po kolejnych trzech minutach wyłączamy ogień i nakładamy mule na talerz. Te, które podczas gotowania nie otworzyły się - wyrzucamy. Resztę zjadamy.

Mule można jeść z bagietką (najlepsza do wymuskania sosu) lub frytkami. I oczywiście z białym winem.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

A na koniec anegdotka. Opowiadałam tacie o Guccio Domagaj, chorwackiej knajpce zlokalizowanej na warszawskim Żoliborzu, do której jakiś czas temu udaliśmy się z Wybrankiem pod wpływem pozytywnych opinii naszych znajomych o tym miejscu. Posłużyłam się określeniem, że „znajomi jeżdżą na mule”. Tato z początku nie zrozumiał, o co mi chodzi i pomyślał, że tym moim warszawskim znajomym poprzewracało się już w głowach. „Na mule? To jakaś nowa moda? Konie i kucyki już im nie wystarczają?” – spytał zupełnie poważnie :) No tak, Warszawka ;)