Muffiny marcińskie

Miały być rogale marcińskie. Wszystko było gotowe, łącznie z białym makiem, zakupionym przez mojego Tatę na Allegro. Plany zostały jednak pokrzyżowane przez kilkudniową zdrowotną niedyspozycję, która skutecznie pozbawiła mnie sił i chęci do kilkugodzinnego rozwałkowywania ciasta... Zostałam więc z tym makiem, marcepanem, orzechami, migdałami, skórką z cytryny... Po 11 listopada nie miałam już ochoty wracać do tematu rogali, niemniej jednak coś z tymi wszystkimi składnikami trzeba było zrobić ;-) Stanęło więc na muffinach marcińskich: nadzienie takie, jak do rogali, reszta taka, jak do muffinów. Wyszło całkiem, całkiem :-)

Muffiny marcińskie

 

Składniki (na ok. 15 muffinów o średnicy 5 cm):

CIASTO

• 300g mąki pszennej
• 130g cukru
• 2 łyżeczki cukru waniliowego
• 1 łyżeczka proszku do pieczenia
• 1 łyżeczka sody oczyszczonej
• 180ml maślanki lub kefiru lub jogurtu naturalnego
• 125ml oleju słonecznikowego
• 1 jajko
• opcjonalnie: posiekane migdały do posypania po wierzchu

NADZIENIE (w zasadzie takie, jak na rogale marcińskie)

• 100g białego maku (do kupienia na Allegro, a tuż przed 11 listopada widziałam biały mak na stoisku z bakaliami w sklepie Piotr i Paweł w Jankach, pod Warszawą).
• 30g masy marcepanowej (u mnie 1/3 opakowania tzw. marcepanowych kartofelków, marki Zentis)
• 1/4 szklanki cukru pudru
• 30g orzechów włoskich
• 30g blanszowanych migdałów
• 30g kandyzowanej skórki pomarańczowej
• 1 łyżka gęstej śmietany

Przygotowanie (wskazówki dot. przygotowania nadzienia zaczerpnęłam z bloga Moje Wypieki):

1. biały mak i orzechy (w całości) wrzucamy do miski, zalewamy wrzątkiem i zostawiamy na ok. 15 min
2. po upływie kwadransu odsączamy, dodajemy migdały (też w całości) i dwukrotnie mielimy w maszynce do mięsa
3. masę marcepanową rozcieramy z cukrem pudrem (w oryginale jest rozcieranie mikserem, ale ja rozkruszyłam marcepan i roztarłam go z cukrem łyżeczką)
4. zmielony mak z orzechami łączymy z marcepanowo-cukrową masą i mieszamy
5. dodajemy skórkę kandyzowaną i śmietanę, mieszamy
6. gotowe nadzienie odstawiamy
7. piekarnik rozgrzewamy do 180 stopni Celsjusza (grzanie od góry i od dołu, bez termoobiegu)
8. w jednej misce łączymy suche składniki na ciasto (mąka, cukier, cukier waniliowy, soda, proszek do pieczenia)
9. w drugiej misce łączymy mokre składniki na ciasto (jogurt/maślanka lub kefir, olej, jajko)
10. obie mieszaniny mieszamy, wystarczy za pomocą łyżki, do połączenia składników
11. blachę do pieczenia muffinów natłuszczamy lub wykładamy papilotkami
12. do każdej papilotki nakładamy ciasto(ok. 1 czubata łyżka), a następnie palcem w środku kupki ciasta robimy zagłębienie (chcemy uzyskać coś w rodzaju kratera ;-)
13. zagłębienia wypełniamy nadzieniem (po 1 czubatej łyżeczce na muffina)
14. wierzch muffinów posypujemy (opcjonalnie) posiekanymi migdałami
15. wstawiamy do piekarnika i pieczemy ok. 20-23min
16. po upieczeniu studzimy i...można podawać :-)

Smacznego!

Ciasto pietruszkowe Ewy

Ciasto marchewkowe pojawiłao się w menu polskich knajpek i na polskich stołach kilka lat temu i zdołało już zadomowić się w świadomości rodzimych konsumentów. Niestety rzadko można spotkać napawdę dobre, elastyczne, wilgotne i korzenne, ciasto marchewkowe. Większość z tych ciast z marchewki, które miałam okazję jeść, były suche i mdłe. Suche i mdłe nie było natomiast pierwsze ciasto pietruszkowe, jakie jadłam w życiu. Było pyszne, wilgotne i zaskakujące w smaku. A odkrycia tego dokonałam dzięki mojej koleżance z pracy, Ewie, która zaserwowała nam taki wypiek na Dzień Kobiet: ciasto pietruszkowe przełożone masą z serka mascarpone i syropu klonowego, udekorowane czekoladą i orzechami na wierzchu. Od razu poprosiłam Ewę o przepis :) Okazało się, że to przepis jej mamy. Zapraszam więc do zapoznania się z przepisem na ciasto Mamy Ewy :) Oczywiście nie mogłam się powstrzymać, żeby zmodyfikować przepis, ale modyfikacja polegała głównie na upieczeniu jednego placka, a nie dwóch części oraz na braku masy i czekoladowej dekoracji, bo ciasto miało jechać do Lublina w pociągu, a podróże pociągiem masom i polewom nie służą. Jak się okazało miałam rację, bo w moim przedziale tak grzali, że pod koniec podróży miałam sucho w gardle i myślałam, że nie wysiedzę na moim podgrzewanym siedzeniu ;) Ale do rzeczy.

Ciasto z korzeniem pietruszki z przepisu Mamy Ewy

Składniki (na okrągłą blachę o średnicy 20 cm):

CIASTO

• 250g korzenia pietruszki (może też być pasternak; to jest waga przed obraniem warzyw)
• 1 jabłko
• 1 pomarańcz
• 50g orzechów
• 180g masłą plus trochę do wysmarowania formy (uwaga ode mnie: masło powinno być miękkie, bo będziemy ucierali je z cukrem)
• 180g cukru
• 100ml syropu klonowego
• 4 jajka (uwaga ode mnie: najlepiej w temperaturze pokojowej, bo będziemy je dodawali do miękkiego masła)
• 250g mąki plus trochę do wysypania formy
• 2 łyżeczki proszku do pieczenia
• 2 łyżeczki przyprawy do piernika (dałam 2 czubate :)

KREM

• 250g serka mascarpone
• 3 łyżki syropu klonowego

DEKORACJA

• 1 rozpuszczona czekolada (gorzka lub mleczna, wedle uznania) plus garść pokruszonych orzechów
• lub cukier puder do posypania
• lub same orzechy (u mnie 2-3 garści)

Przygotowanie:

1. Piertruszkę i jabłko umyć, obrać i zetrzeć na tarce (w oryginalnym przepisie spisanym dla mnie przez Ewę byłą wskazówka, żeby zetrzeć na drobnej tarce, ale ja jakoś nie mam cierpliwości do tarcia na drobnych oczkach i starłam na grubej ;)
2. Pomarańczę myjemy, sparzamy skórkę wrzątkiem, osuszamy i ścieramy skórkę do tej samej miski, w której mamy już starte warzywa i mieszamy.
3. Następnie, również do tej samej miski, wyciskamy sok z pomarańczy (uwaga na pestki).
4. Orzechy siekamy (ja pokruszyłam, nie lubię siekać orzechów, bo potem znajduję ich kawałki na podłodze i w różnych innych kuchennych zakamarkach) i dorzucamy do miski z warzywem i owocami.
5. W osobnym naczyniu łączymy masło z cukrem i syropem klonowym, ucieramy na gładką masę.
6. Do masy dodajemy jajka i miksujemy na gładką masę.
7. Mąkę w jeszcze innym naczyniu mieszamy z proszkiem do pieczenia i przyprawą do piernika i dodajemy do masy maślano-jajecznej, mieszamy.
8. Do masy maślano-jajeczno-mącznej dodajemy startą pietruszkę z jabłkiem, pomarańczą i orzechami, mieszamy.
9. Piekarnik rozgrzewamy do 180 stopni Celsjusza.
10. Mama Ewy piecze dwa okrągłe placki, które piecze osobno - jeśli chcecie zastosować takie podejście, przygotujcie 2 okrągłę blachy o średnicy 20 centymentrów, wysmarujcie je masłem i oprószcie mąką, a następnie podzielcie surowe ciasto na 2 rówie części i wypełnijcie nim blachy. Pieczemy przez 30 minut każdy placek, na środkowej półce. Ja upiekłam jeden placek, w tak samo przygotowanej blaszce, z tym, że moja blaszka ma średnicę 25cm, a wierzch ciasta posypałam 2-3 garściami pokruszonych orzechów. Piekłam go również w 180 stopniach Celsjusza, ale nieco dłużej, a dokładnie 50 minut.
11. Upieczony placek lub placki wyjmujemy z piekarnika i studzimy. Jeżeli robimy placek z kremem, mieszamy mascarpone z syropem klonowym, a tak uzyskanym kremem smarujemy wierzch jednego placka i przykrywamy drugim. Wierzch dekorujemy rozpuszczoną czekoladą i pokruszonymi orzechami lub posypujemy cukrem pudrem, Ja do mojego placka nie dodawałam już żadnych dekoracji, bo same lekko skarmelizowane orzechy wyglądały wystarczająco ładnie. Nieprawdaż? :)

Smacznego :)

Sałatka "schabowa alternatywa"

To nie jest zwykły kotlet schabowy, taki w panierce. To jest piękny, różowiutki kotlet ze świeżej wieprzowiny, oprószony solą i pieprzem i usmażony na oliwie, miękki i soczysty. A to tego kawałki jabłka zrumienione na patelni, orzechy włoskie i rodzynki. Wszystko to ułożone na sałacie i polane dressingiem na bazie miodu, octu balsamicznego i oliwy. Taka schabowa alternatywa :) Polecam!

Sałatka "schabowa alternatywa"

Składniki (dla 2 osób):

• 150-gramowy kotlet wykrojony ze schabu bez kości, oczyszczony z błon itp.
• 2 nieduże jabłka
• 20 połówek orzechów włoskich
• 2 garści rodzynek
• 4 garści sałaty (np. rukoli albo miksu - u mnie miks)
• 6 łyżeczek oliwy z oliwek
• 2 łyżeczki octu balsamicznego
• pół łyżeczki płynnego miodu
• sół i pieprz do smaku
• oliwa do smażenia

Przygotowanie:

1. schab oprószamy solą i pieprzem i smażymy na patelni z 1 łyżką oliwy na złoty kolor (po kilka minut z obu stron, dociskając mięso do patelni szpatułką)
2. usmażony schab zdejmujemy z patelni i odkładamy na bok
3. jabłka obieramy i kroimy na osiem części
4. patelnię przecieramy ręcznikiem kuchennym i natłuszczamy oliwą (tak, żeby powierzchnia patelni była pokryta cienką warstwą oliwy i żeby nie było kałuż z tłuszczu na dnie oliwy)
5. na tak przygotowanej patelni układamy kawałki jabłek i podsmażamy przed chwilę do uzyskania złotego koloru
6. w między czasie na 2 talerzach rozkładamy po 2 garści sałaty
7. przygotowujemy dressing z oliwy, octu i miodu, doprawiamy solą i pieprzem
8. polewamy większością dressingu sałatę, zostawiamy ok. 2 łyżeczki
9. schab kroimy na plastry w poprzek kotleta i układamy na sałacie
10. gdy jabłka są zrumienione, również układamy je na sałacie
11. ponownie wycieramy patelnię z oliwy, a na wytartą patelnie wrzucamy orzechy i chwilę prażymy
12. orzechy układamy na sałacie, posypujemy całość rodzynkami i polewamy resztą dressingu

Smacznego :)

Rogaliki marcińskie domowej roboty

Rogale marcińskie to wyjątkowe wypieki. Mają niepowtarzalny smak, którego nadaje im puszyste, lekkie (ale nie lekkostrawne ;) ciasto półfrancuskie i oryginalne nadzienie z białego maku, masy marcepanowej i bakalii. Bardzo smakowały mi te, które w ubiegłym roku pałaszowaliśmy z Wybrankiem w Poznaniu w dniu św. Marcina. Tak bardzo, że chciałam spróbować upiec je w domu. Niestety po 11 listopada nie udało mi się kupić białego maku, albo za słabo się starałam, żeby go dostać ;) W tym roku obiecałam sobie nadrobić zaległości i już kilka tygodni temu poprosiłam tatę o wyszukanie białego maku na Allegro (tato dużo sprawniej porusza się po tej platformie niż ja), bo znalazłam w internecie informację, że właśnie tam można kupić biały mak. I rzeczywiście się udało :) (dziękuję tato :)

Wkrótce okazało się, że zdobycie białego maku wcale nie jest największym wyzwaniem związanym z własnoręcznym przygotowaniem rogali marcińskich. Znacznie trudniejsze okazało się utrzymanie odpowiedniego poziomu cierpliwości i wytrwałości, żeby dokończyć przygotowanie ciasta na te wypieki. Po wszystkim wcale się nie dziwię, że zgodnie z tradycją przygotowuje się je tylko raz w roku ;) Po przeczytaniu przepisu sami się przekonacie, o co mi chodzi.

Moje wypieki celowo nazwałam rogalikami, a nie rogalami. A to dlatego, że prawdziwe rogale marcińskie ważą ok 250g każdy, a moje ważyły może po 150g sztuka. Takie skromniejsze wydanie, na 3-4 kęsy ;) Różniły się również smakiem - o ile ciasto było równie dobre, jak to, które jedliśmy w Poznaniu, nadzienie nie powalało na kolana. Ale być może to dlatego, że w moim rodzinnym mieście nie udało mi się zdobyć masy marcepanowej, musiałam więc radzić sobie inaczej... Kupiłam marcepanowe cukierki w czekoladzie, a siostra pomogła mi obrać je z czekoladowej "skórki". Profanacja, wiem, ale był to jedyny pomysł na ersatz masy marcepanowej, jaki przyszedł mi do głowy. Wpływ na smak nadzienia mógł również mieć fakt, że z lenistwa nie zmieliłam maku, orzechów i migdałów w maszynce do mielenia mięsa, ale zblendowałam w dużym pojemniku, który kupiłam razem z blenderem... Po prostu nie chciało mi się składać tych wszystkich elementów maszynki, mielić w niej, a potem wszystko rozkładać i myć każdy element osobno, ręcznie...

Polecam osobom, którym uda się zdobyć biały mak i masę marcepanową i które lubią wielogodzinne przygotowywanie wypieków (ja nie) ;)

Rogaliki marcińskie
[przepis zaczerpnęłam bezpośrednio z bloga Moje Wypieki, ale oryginalnie pochodzi z forum Cincin, od blogerki Bajaderki; ten sam przepis cytowany jest przez wiele innych blogów kulinarnych]

Składniki (na 24 rogaliki):

CIASTO

• 1 szklanka ciepłego mleka
• 1 łyżka suchych drożdży (=1 opakowanie, 7g)
• 2 jajka (w tym jedno roztrzepane z 1 łyżką mleka do posmarowania rogalików przed wstawieniem do pieca)
• 0,5 łyżeczki esencji waniliowej
• 3,5 szklanki mąki pszennej
• 3 łyżki cukru
• szczypta soli
• 225 miękkiego masła

NADZIENIE

• 300g białego maku
• 100g masy marcepanowej
• 3/4 szklanki cukru pudru
• 100g orzechów włoskich
• 100g zblanszowanych migdałów
• 2 łyżki (ok. 100g) kandyzowanej skórki pomarańczowej
• 2 łyżki gęstej śmietany
• 3 podłużne pokruszone biszkopty

DEKORACJA

• 5 łyżek cukru pudru
• 2 łyżeczki zimnej wody
• pokruszone/posiekane migdały

Przygotowanie: dokładne wskazówki znajdziecie tutaj, nie ma sensu, żebym przepisywała przepis słowo w słowo, sama niczego lepszego nie wymyśliłam ;)

Smacznego :)

Sałatka z pieczoną dynią i kozim serem

Dynię kupiłam w zasadzie na jutro - jestem umówiona z moją przyjaciółką Elizą na wspólne gotowanie zupy dyniowej i ploty. Niemniej jednak najmniejszy kawałek dyni, jaki udało mi się kupić, to 1/4, o wadze ok. 3 kg. Na zupę dla 2 osób (z dokładką oczywiście) to chyba trochę za dużo. Poszukując ciekawych przepisów na zupę dyniową na foodgawker.com, trafiłam jednak na kilka interesujących przepisów na sałatkę z dynią, nie miałam więc problemów z zagospodarowaniem nadmiaru. Zrobiłam sałatkę z pieczoną dynią i kozim serem, czerpiąc pomysły z kilku różnych źródeł i łącząc je w całość.

Sałatka z pieczoną dynią i kozim serem

Składniki (dla 3 osób):

• 1 opakowanie mieszanki sałat (lub 1 główka sałaty)
• 1,5-kilogramowy kawałek dyni
• 110-120g twarogowego serka koziego
• 3 garści orzechów włoskich
• 4 ząbki czosnku
• kilka gałązek świeżego tymianku
• 3 łyżeczki octu balsamicznego
• 6 łyżeczek oliwy z oliwek
• 2 łyżeczki płynnego miodu
• sól i pieprz do smaku

Przygotowanie:

1. dynię obieramy ze skóry, pozbawiamy "wnętrzności" oraz kroimy w grubą kostkę
2. piekarnik rozgrzewamy do 200 stopni Celsjusza (bez termoobiegu)
3. dynię równomiernie rozkładamy na blaszce do pieczenia, polewamy 2 łyżkami oliwy, doprawiamy solą i pieprzem oraz mieszamy, żeby oliwa i przyprawy równomiernie pokryły kawałki dyni
4. ząbki czosnku obieramy, każdy kroimy na 3-4 kawałki
5. kawałki czosnku oraz gałązki tymianku rozkładamy na dyni i wstawiamy blachę do piekarnika (na środkową półkę)
6. pieczemy przez 20 minut (do miękkości)
7. po upieczeniu wyjmujemy dynię z piekarnika
8. na talerzach układamy sałatę, na sałatcie kawałki dyni (ciepłe lub zimne), na dyni rozsypujemy pokruszony ser kozi
9. orzechy wsypujemy na patelnię i prażymy
10. łączymy miód, ocet balsamiczny i oliwę, doprawiamy solą i pieprzem
11. polewamy dressingiem sałatkę, a na końcu posypujemy ją uprażonymi orzechami

Upieczoną w ten sposób dynię można podawać w innych konfiguracjach, albo w formie sałatki albo dodatku do dania głównego. Można też zrobić z niej puree i przygotować zupę z pieczonej dyni.

Tort marchewkowy dla Basi

Moja przyjaciółka Basia obchodziła niedawno urodziny. W procesie planowania kolacji urodzinowej dla Basi zgłosiłam się do upieczenia tortu.Wiem, że jubilatka bardzo lubi marchewkowe wypieki, dlatego też postanowiłam nie korzystać tym razem z przepisu na biszkopt do tortu, z którego zawsze korzystam. Zrobiłam natomiast bazę do tortu w postaci ciasta marchewkowego na podstawie przepisu na marchewkowe muffiny. Ciasto nie było wprawdzie tak lekkie i puszyste jak klasyczny biszkopt, ale było wilgotne i treściwe, dzięki czemu nie musiałam go niczym nasączać i mogłam spokojnie smarować ciasto kremem, nie przejmując się, że przy silniejszym przyłożeniu szpatułki zrobię w cieście wgniecenie. Polecam miłośnikom ciast z marchewką i piernikowymi przyprawami :) Tort wyglądał znacznie bardziej reprezentacyjnie przed jego rozkrojeniem, ale i po pokrojeniu i podzieleniu się tym, co z niego zostało, prezentuje się całkiem nieźle.

Tort marchewkowy dla Basi

Składniki:

CIASTO (na okrągłą blachę o średnicy 23cm):

• 2 szklanki mąki
• 1 szklanka cukru
• 2 łyżeczki proszku do pieczenia (w oryginale sody)
• 2 łyżeczki mielonego cynamonu
• 1/4 łyżeczki startej gałki muszkatołowej
• szczypta soli
• 2 szklanki startej marchewki (zmieliłam w blenderze)
• 150 ml oleju słonecznikowego
• 180ml kefiru
• 2 jajka
• 2 łyżeczki esencji waniliowej

KREM

•  500g serka mascarpone
• 3 łyżki cukru pudru

DODATKI

• mus jabłkowy (smażone jabłka, takie jak np. do naleśników) do przełożenia tortu
• połówki orzechów włoskich do dekoracji

Przygotowanie:

1. mąkę, cukier, proszek do pieczenia i przyprawy mieszamy w jednym naczyniu
2. w drugim naczyniu mieszamy olej, kefir, jajka i esencję
3. marchew myjemy, obieramy i ścieramy na tarce
4. startą marchew dodajemy do suchej mieszaniny i mieszamy
5. łączymy suchą i mokrą mieszaninę, mieszamy łyżką
6. spód blachy do pieczenia wykładamy papierem do pieczenia, a brzegi smarujemy masłem i obsypujemy odrobiną mąki
7. wlewamy ciasto do blachy i staramy się wyrównać jego powierzchnię
8. blachę z ciastem wstawiamy do piekarnika rozgrzanego do 180 stopni Celsjusza (bez termoobiegu) i pieczemy przez 60 minut, do suchego patyczka (ciasto może na środku wyrosnąć bardziej niż przy brzegach, tak jak muffiny, ale nie przejmujcie się tym)
9. w międzyczasie mieszamy serek mascarpone z cukrem i wstawiamy do lodówki
10. po upływie 60 minut (lub gdy patyczek jest suchy), wyłączamy piekarnik, uchylamy drzwiczki piekarnika i pozostawiamy ciasto do wystygnięcia w piekarniku przy otwartych drzwiczkach
11. gdy ciasto wystygnie, wyjmujemy je z formy i układamy na talerzu/paterze spodem do góry, lekko dociskając, aby spłaszczyć wierzch ciasta, który stał się teraz jego spodem
12. ciasto marchewkowe przekrajamy na 2 części, dolną z nich smarujemy warstwą musu jabłkowego i przykrywamy górną
13. całe ciasto smarujemy kremem z serka mascarpone i dekorujemy orzechami
14. przed podaniem chłodzimy w lodówce przez min. 1h

Smacznego :)

Jesienne marchewkowe muffiny

Na początku tego roku świętowaliśmy w pracy kilka awansów, co wymagało odpowiedniej (słodkiej) oprawy. Kilka osób przyniosło własnej roboty wypieki, inni zaopatrzyli się w pobliskich cukierniach. Jak dla mnie wszystkie wypieki (łącznie z moimi :) zdeklasowało ciasto marchewkowe z jabłkiem, orzechami i rodzynkami, które upiekła koleżanka z sąsiedniego departamentu. Było lekkie, puszyste, wilgotne, po prostu pyszne.

Przypomniałam sobie o nim ostatnio, zastanawiając się, jakie muffiny upiec na inną biurową okoliczność. Zamiast ciasta zrobiłam muffiny z podobnych składników. "Jesienne", bo wydały mi się dobrą propozycją na jesień, chociaż nie bardzo jestem w stanie to uzasadnić, bo marchew, jabłka, orzechy i rodzynki dostępne są niemal przez cały rok. Może to przez cynamon, który dodaje się do ciasta. Takie przyprawy kojarzą mi się z jesienią i zimą. Równie dobrze mogą się nazywać "zimowe" lub "całoroczne" ;)

Inspiracją był dla mnie przepis znaleziony na blogu "Od kuchni", a znalazł się tam pod wpływem inspiracji od jeszcze innej osoby. Przepis ten zmieniłam w 1/4, nie byłabym przecież sobą, gdybym nie zmieniła. Polecam, koleżankom i kolegom z pracy smakowało :)

Marchewkowe muffiny z cynamonem, jabłkiem, orzechami i rodzynkami

Składniki (na ok 18 muffinów o średnicy 5 cm):

• 2 szklanki mąki
• 1 szklanka cukru (tyle było w oryginale, ale ja następnym razem dam mniej, ok 3/4 szklanki)
• 2 łyżeczki proszku do pieczenia (w oryginale sody)
• 2 łyżeczki mielonego cynamonu
• 1/4 łyżeczki startej gałki muszkatołowej
• szczypta soli
• 2 szklanki startej marchewki (w oryginale = 3 duże marchewki, u mnie 5 mniejszych)
• 1/2 szklanki rodzynek
• 1/2 szklanki orzechów włoskich (w oryginale siekane, u mnie pokruszone na mniejsze kawałki)
• 150 ml oleju słonecznikowego (w oryginale cała szklanka)
• 180ml kefiru (w oryginale brak)
• 2 jajka (w oryginale 3)
• 2 łyżeczki esencji waniliowej
• 1 jabłko średniej wielkości

Autorka oryginału dodaje jeszcze wiórki kokosowe, ja nie dodałam - za dużo tego dobrego ;)

Przygotowanie:

1. marchew umyć, obrać, zetrzeć na tarce na grubych oczkach
2. w jednym naczyniu połączyć mąkę, cukier, proszek do pieczenia, cynamon, gałkę muszkatołową i sól
3. do suchej mieszaniny dodać startą marchew, rodzynki i pokruszone orzechy, wymieszać
4. jabłko umyć, obrać, zetrzeć na tarce o grubych oczkach
5. w drugim naczyniu wymieszać olej, kefir, jajka i esencję waniliową
6. do mokrej masy dodać starte jabłko, dobrze wymieszać
7. połączyć obie masy, wystarczy wymieszać łyżką
8. rozgrzać piekarnik do 180 stopni Celsjusza
9. formę do muffinów wyłożyć papilotkami lub natłuścić wgłębienia
10. do każdej papilotki/każdego wgłębienia nałożyć ciasto do 3/4 wysokości/głębokości (u mnie po ok. 1,5 czubatej łyżki na papilotkę)
11. wstawić do rozgrzanego piekarnika i piec przez 25min
12. po upieczeniu wyjąć z piekarnika i wystudzić
13. jeżeli pieczemy je wieczorem, a jeść będziemy rano, można szczelnie zapakować muffiny na noc, żeby nie wyschły i żeby nabrały pełniejszego aromatu przypraw

Muffiny wyszły prawie takie dobre, jak ciasto koleżanki. Dzięki dodatkowi rodzynek i orzechów mają ciekawą, urozmaiconą strukturę. Jabłka, olej i kefir nadały im wilgotności, a marchew objętości. Udane połączenie, polecam :)

Gruszkowe muffiny z mąki pełnoziarnistej z imbirową nutą i orzechowym wykończeniem

Miniony weekend spędziłam na działce rekreacyjnej mojego dziadka. Na terenie, na którym znajduje się wybudowany przez niego dom letniskowy, jest także sporych rozmiarów ogród warzywno-owocowy, gdzie dziadek własnoręcznie uprawia różnego rodzaju smakowite składniki, m.in. maliny, z których robi najlepszy na świecie dżem malinowy, świetnie nadający się do jedzenia z jogurtem naturalnym lub owsianką. Maliny obrodziły, a ja zostałam obdarowana 2 słoiczkami tego dżemu :) Oprócz dżemu malinowego dostałam również smażone jabłka (na bazie owoców z własnej hodowli - dziadek mówi, że najlepsze do tego celu są jabłka odmiany antonówka śmietankowa, które są pyszne również bez obróbki; z tych jabłek dziadek robi również bardzo dobre suszone talarki, które mam nadzieję dostać przy kolejnej wizycie ;), ogórki kiszone, sok malinowy (równie pyszny jak dżem, choć czasem wybuchowy, jak mogła się przekonać moja przyjaciółka Eliza - z nieznanych dotąd powodów dziadkowy sok malinowy sfermentował i dosłownie "wystrzelił" jej z butelki, jak napój gazowany, oblepiając całą kuchnię różową malinową mazią...). Dostałam też sporą porcję świeżych warzyw i owoców, m.in. dojrzałe, słodkie gruszki.

Sztuką nie jest wziąć, sztuką jest dopilnować, żeby takie dary się nie zmarnowały, szczególnie, gdy szybko się psują, a otrzymaliśmy ich dużą ilość. Na szczęście o okazję do ich przetworzenia nie było trudno ;) Pojawiła się mianowicie potrzeba upieczenia muffinów i zaniesienia ich do pracy. A że połowa (mam wrażenie) moich koleżanek i kolegów z pracy jest na diecie, wymyśliłam nieco mniej grzeszną wersję muffinów, zastępując białą mąkę mąką pełnoziarnistą, a biały cukier - cukrem trzcinowym. Dodałam też nieco mniej cukru niż zwykle, zakładając, że słodycz dojrzałych gruszek będzie stanowiła rekompensatę dla tych 50g cukru mniej. Wyszło ok :) Muffiny są wystarczająco słodkie, wilgotne dzięki gruszce i kefirowi (można zastąpić maślanką lub jogurtem naturalnym) i puszyste. Mają fajny, imbirowy finisz.

Muffiny z gruszką z imbirową nutą i orzechowym wykończeniem

Składniki (na 12 muffinów o średnicy 5 cm):

• 300g mąki pszennej pełnoziarnistej (może też być zwykła, biała pszenna mąka - wtedy muffiny będą jeszcze lepsze ;)
• 100g cukru trzcinowego (j.w.)
• 100ml oleju słonecznikowego
• 185ml kefiru (lub jogurtu naturalnego/maślanki)
• 1 jajko
• 1 łyżeczka esencji waniliowej
• 1 łyżeczka sody oczyszczonej
• 1 łyżeczka proszku do pieczenia
• 1 łyżeczka mielonego imbiru
• 1/2 łyżeczki mieszanki przypraw korzennych, jak do piernika
• 2 nieduże, dojrzał gruszki
• 2 garści pokruszonych orzechów włoskich

Przygotowanie:

1. w naczyniu mieszamy mąkę, cukier trzcinowy, sodę oczyszczoną, proszek do pieczenia, mielony imbir oraz przyprawę korzenną
2. w osobnym naczyniu mieszamy olej, kefir, jajko i esencję waniliową
3. łączymy obie mieszaniny, mieszając łyżką (nie jest potrzebny robot kuchenny)
4. ciasto można przykryć ściereczką i odstawić na jakiś czas (np. pół godziny) - z moich obserwacji wynika, że odstawione na chwilę ciasto ładniej wyrasta, aczkolwiek muffiny z założenia powinny być szybkie w wykonaniu, więc jeżeli nie macie czasu, pomińcie odstawianie
5. gruszki obrać i pokroić w kostkę
6. blachę do muffinów wyłożyć papilotkami lub wysmarować tłuszczem
7. do każdej papilotki nałożyć ciasto (równomiernie, tak, aby wykorzystać całość, do ok. 3/4 wysokości)
8. wierzch ciasta posypać pokruszonymi orzechami
9. piec przez 23 minuty w piekarniku nagrzanym do 180 stopni Celsjusza
10. po upieczeniu odstawić do wystudzenia
11. jeżeli pieczemy muffiny wieczorem, a będziemy serwowali je dopiero następnego dnia, warto zabezpieczyć je przed wysychaniem, chowając do szczelnego opakowania lub przykryć folią (po wystudzeniu) - wówczas nabiorą głębszego aromatu

Smacznego :)

Moja sałatka "forever summer", z polskim camembertem i winogronami

Staram się jeść sezonowe produkty. Był sezon na szparagi - często sięgałam po szparagi (choć na blogu tego nie widać, bo nie wystarczało mi samozaparcia, żeby zrobić zdjęcia szparagowym daniom przed ich zjedzeniem, a potem jeść je na zimno...). Jest sezon na truskawki - zajadam się truskawkami (głównie w najprostszej formie, czyli świeże truskawki bez dodatków, umyte...lub nie; podobno z piaskiem smakują lepiej ;). Mają tę zaletę, że są niskokaloryczne i mają dużą zawartość wody - można je więc jeść prawie bezkarnie. Właśnie zaczyna się sezon na czereśnie, które obok moreli są moimi ulubionymi owocami - czereśniom również nie odpuszczę (dziś lub jutro mam np. plan upieczenia sernika z czereśniami, jest super, czereśnie nadają serowi fajnego aromatu, a ich kolor ładnie komponuje się z bielą sera :).

Niemniej jednak przy całej tej letniej obfitości sezonowych owoców mam czasami ochotę na odstępstwo od zasady jedzenia sezonowych produktów i sięgam po składniki, które albo są dostępne przez cały rok, albo sezon na nie przypada w zupełnie innej części roku niż ta, którą akurat mamy. Tym razem padło na składniki dostępne przez cały rok - polski ser camembert z mleka krowiego, różowe winogrona, sałata, orzechy włoskie, sok z cytryny i oliwę. Z tych składników o różnych porach roku przygotowuję sałatkę, która sprawia, że myślami przenoszę się do lata. Stąd taka robocza nazwa "forever summer", jak seria przepisów zaprezentowanych przez Nigellę Lawson w jednej z jej książek.

Moja sałatka "forever summer"

Składniki (na porcję dla 1 osoby):

• 1/2 małego polskiego sera camembert z mleka krowiego (prawdziwe francuskie sery camembert też się nadają, ale mi ta sałatka zdecydowanie bardziej smakuje z polskim; mały camembert = ok. 120g)
• 10 owoców różowego winogrona (alternatywnie można użyć białego winogrona; odmiana rodzynkowa też będzie ok)
• 1 duża garść sałaty (może być miks sałat)
• 2 łyżki orzechów włoskich
• sok z 1/2 niedużej cytryny
• 2 łyżki oliwy z oliwek

Przygotowanie:

1. na talerzu rozsypujemy sałatę, skrapiamy są sokiem z cytryny i 1 łyżką oliwy, mieszamy
2. owoce winogrona przekrajamy na pół i układamy na doprawionej sokiem i oliwą sałacie
3. ser kroimy w dowolne kawałki i rozkładamy na sałacie i winogronach
4. całość posypujemy pokruszonymi orzechami i polewamy drugą łyżką oliwy

Smacznego :)

Amerykańskie ciasteczka z kawałkami czekolady i orzechów laskowych z przepisu Elizy

Moja najbliższa przyjaciółka - Eliza - piecze te ciasteczka od lat. "Amerykańskie", bo przepis został zaimportowany przez rodzinę Elizy, której członkowie wiele lat mieszkali w USA. Przepis ten jako pierwsza wynalazła i wypróbowała podobno starsza siostra Elizy. Nie chciała go nikomu zdradzić, twierdząc, że to jej kulinarna tajemnica. Z czasem okazało się, że przepis pochodzi z opakowania z dropsami czekoladowymi do wypieków ;) I po tajemnicy :)

Poprosiłam Elizę o przepis, bo jakiś czas temu dostałam od niej sporo tych ciasteczek, a część mojej porcji trafiła w ręce mojej siostry, której ciasteczka te bardzo przypadły do gustu. Poprosiłam o przepis, żeby zrobić je dla mojej siostry, zastrzegając, że nie zdradzę go na blogu ;) Eliza stwierdziła jednak, że z tego przepisu wychodzą tak dobre ciasteczka, że warto się nim dzielić z innymi. Zostałam więc namaszczona do opublikowania tego przepisu, co niniejszym czynię.

Amerykańskie ciasteczka Elizy

Składniki (z tej ilości składników wychodzi ok 30-35 dużych ciastek, o średnicy ok. 6 cm):

• 2,5 szklanki (425g) mąki pszennej,
• 1 łyżeczka sody,
• 1/2 łyżeczki soli,
• 1 szklanka (220g) brązowego cukru (u mnie był jasny cukier muscovado, bo akurat taki miałam na stanie ;),
• 1/2 szklanki (110g) zwykłego cukru,
• 1 kostka (250g) masła,
• 4 jajka,
• 4 łyżeczki esencji waniliowej,
• 2 szklanki pokrojonej czekolady (Eliza stosuje mleczną i gorzką czekoladę Wedla, po 2/3 tabliczki - ja miałam mleczną Wedla i gorzką Lindt z 70% kakao)
• 1 szklanka (130g) orzechów posiekanych orzechów laskowych (mogą też być migdały)

Przygotowanie:

1. przed pieczeniem wyjąć masło z lodówki, żeby zmiękło (ja zastosowałam patent z postawieniem miski z pokrojonym masłem na ciepłym kaloryferze na 10 min),
2. rozgrzać piekarnik do 160-170 stopni Celsjusza (bez termoobiegu, grzanie od góry i od dołu),
3. masło rozetrzeć na gładką masę, utrzeć z cukrem brązowym i białym, stopniowo dosypując cukier do masła (w rozcieraniu dobrze sprawdza się taka ręczna trzepaczka do jajek, szczególnie jeśli jest pokryta gumą),
4. do utartego z cukrem masła dodać jajka i esencję waniliową, utrzeć wszystko razem,
5. w osobnym naczyniu wymieszać mąkę z sodą i solą,
6. dodać sypką mieszaninę do miski z masą, dobrze wymieszać (najlepiej w robocie kuchennym, ale ja nie mam nic poza blenderem, więc musiała mi wystarczyć łyżka),
7. pokroić czekoladę na niewielkie kawałki, posiekać orzechy,
8. czekoladę i orzechy dodać do masy, dobrze wymieszać,
9. blachę do pieczenia wyłożyć papierem pergaminowym i nakładać kupki ciasta (Eliza robi małe ciasteczka, obstawiam, że każde z łyżeczki ciasta; moje duże ciastka wyszły z 1 czubatej łyżki masy - mimo, że na początku kupki ciasta były dość zwarte, w trakcie pieczenia rozpłynęły się na boki, a w efekcie uzyskałam płaskie ciasteczka o dużej powierzchni) - Eliza radzi, żeby nakładać ciasto na blachę w ostępach ok. 5cm między kupkami (ja mam za małą blachę i niestety nie udało mi się uzyskać takiej odległości, dlatego niektóre ciastka zetknęły się bokami - nie miało to wpływu na smak, raczej na wygląd);
10. ciastka piec ok. 20 min;
11. po upieczeniu wystudzić.

Ciasteczka z tego przepisu bardzo dobrze komponują się z kawą, herbatą czy mlekiem. W tej ostatniej konfiguracji kojarzą mi się z amerykańskimi kreskówkami i filmami o tematyce świątecznej, w których dzieci zostawiały dla Świętego Mikołaja talerz ciasteczek i mleko przy kominku :)

Sałatka z serem roquefort, gruszką i orzechami

W życiu do wszystkiego trzeba dorosnąć. Do małżeństwa, macierzyństwa, kredytu hipotecznego i odpowiedzialnego stanowiska w pracy (z tego miejsca "pozdrawiam" wszystkich niedoświadczonych pchających się na stanowiska wymagające doświadczenia, choćby życiowego). Ale także do bardziej prozaicznych rzeczy, jak np. jedzenie sera pleśniowego :)

Pierszy ser pleśniowy, jaki w życiu jadłam, to był wyrób camembertopodobny, do konsumpcji którego mnie i moje rodzeństwo próbował przekonać nasz tato. Były to zdaje się wczesne lata 90-te, a ser w ogóle nam nie smakował. Natomiast tacie owszem. Nie pamiętam już dokładnie, ale zapewne skwitował nasze zachowanie jakimś stwierdzeniem w stylu "Nie wiecie, co dobre" :) Później było lepiej - z upływem czasu na rynku dostępny był coraz większy wybór i tych polskich, i tych z importu. Najpierw przekonałam się do polskiego camemberta, potem próbowałam tych bardziej... aromatycznych, francuskich camembertów. I też były ok. Potem w moim repertuarze zagościły kozie sery pleśniowe, które uwielbiam i zawsze, gdy widzę w menu restauracji danie z serem kozim, zamawiam je :) Zwykle jest to przystawka, spośród których najbardziej lubię plaster koziego sera pleśniowego w kształcie rolady, zapieczony w piecu na grzance i umieszczony na szczycie kupki sałaty doprawionej dressingiem na bazie zredukowanego octu balsamicznego, z dodatkiem np. orzechów włoskich, czasami suszonej żurawiny. Chyba jeszcze nie zdarzyło mi się nie zamówić tej przystawki, o ile była w karcie dań ;) Stosunkowo niedawno, bo dopiero ok. 2 lata temu przekonałam się również do serów z zieloną czy niebieską pleśnią. Wśród tych serów moim faworytem jest francuski roquefort (z mleka owczego), zarówno ze względu na smak, jak i konsystencję. Rokpol (inaczej lazur błękitny), czyli polski odpowiednik roqueforta, też jest ok, ale jednak co roquefort to roquefort. Włoska Gorgonzola (z mleka krowiego) jest dobra, ale ma bardziej galaretowatą konsystencję i z tego względu lepiej nadaje się do różnego rodzaju sosów niż np. roquefort.

Natomiast roquefort świetnie nadaje się do sałatek, np. do jednej z moich ulubionych - sałatki z serem rouefort, gruszką i orzechami :) Robi się ją bardzo szybko, nie wymaga wiele pracy, a jest naprawdę super. Słodycz gruszki (na którą nota bene właśnie jest sezon = jesienią są najlepsze) wspaniale komponuje się ze słodkawym (ale inaczej niż gruszka) serem i aromatem orzechów włoskich (te niedługo zaczną dojrzewać i będzie można kupić/nazbierać takich pysznych, świeżych orzechów z miękką skórką, które nie mają jeszcze goryczki, której nabierają orzechy składowane przez jakiś czas po zebraniu). Do tego dressing z dodatkiem octu winnego dla przełamania tej słodyczy i sałata - głównie dla koloru, chyba, że mamy rukolę, która ma wyrazisty smak.

Sałatka z serem roquefort, gruszką i orzechami

Składniki (porcja dla 1 osoby):

• 1 garść sałaty porwanej na małe kawałki (mix, roszponka, masłowa lub rukola, ale polecam raczej subtelniejsze w smaku niż rukola)
• 1 dojrzała gruszka (można obrać ze skórki, ale ładniej wygląda ze skórką)
• 5 dag sera roquefort (w sklepach na stoiskach z nabiałem najczęściej można kupić opakowania 10 dag)
• garść orzechów włoskich
• 3* łyżeczki oliwy z oliwek
• 1* łyżeczka octu z białego wina
• szczypta soli i świeżo zmielonego pieprzu

*dobierając proporcje oliwy i octu, zwykle kieruję się wskazówką Jamiego Olivera, który w jednym ze swoich programów radził, żeby zawsze mieszać oliwę i kwas (ocet, sok z cytryny) w proporcji 3:1

Przygotowanie:

1. z oliwy, octu, soli i pieprzu przygotować dressing (= wymieszać :)
2. sałatę polać dressingiem i dobrze wymieszać, tak, aby pokrył wszystkie kawałki (najlepiej rękoma - żanda łyżka nie wymiesza składników sałaty tak dobrze, jak ręce ;)
3. gruszkę pokroić na ćwiartki, usunąć gniazdo z nasionami i ogonek, pokroić na ćwiartki, potem każdą ćwiartkę przekroić na pół wzdłuż, a potem w poprzek na niewielkie kawałki
4. pokrojoną gruszkę rozsypać na sałacie z dressingiem
5. na sałatę z pokrojoną gruszką pokruszyć ser oraz orzechy
6. delikatnie wymieszać (lub nie, jeśli ktoś woli sałatkę z warstwami - na zdjęciu poniżej niewymieszana, prawie nie widać sałaty, ale ona naprawdę tam jest ;)

Pyszna jest również inna prosta sałatka z sera pleśniowego - tym razem z poczciwego polskiego camemberta z krowiego mleka. Zdjęcia nie będzie (dwie sałatki na kolację dla 1 osoby to trochę za dużo - nie, że nie dałabym rady zjeść 2, ma się te możliwości, ale czasami trzeba trochę poskromić apetyt ;), ale będzie krótki opis, z czego ją zrobić: camembert pokrojony na niewielkie kawałki (dla 1 osoby ok. 1/2 krążka camemberta), winogrona (albo białe, albo różowe, alto te i te), orzechy włoskie, sałata, oliwa, sok z cytryny, sól, pieprz. Z oliwy, soku z cytryny i przypraw przygotowywujemy dressing, który mieszamy z poszarpaną sałatą. Na wierzchu sałaty układamy przepołowione winogrona i pokrojony ser, posypujemy pokruszonymi orzechami. I konsumujemy :)

Muffiny powrotno-dziękczynne

Dziś był mój pierwszy dzień w pracy po 9-dniowej przerwie. Mamy taki miły zwyczaj w naszym zespole, że jak ktoś wraca z urlopu, przynosi coś na ząb. Zwykle są to łakocie przywiezione z innych krajów czy regionów Polski. Ja niestety się nie postarałam i nie przywiozłam nic z Podkarpacia :( Aby odkupić winę, upiekłam muffiny. Nazwałam je powrotno-dziękczynnymi. "Powrotno" wiadomo dlaczego, a "dziękczynnymi", bo zostały rozdystrybuowane nie tylko wśród moich najbliższych współpracowników, ale także wśród osób spoza naszego zespołu, które pomogły w dopięciu niektórych spraw w trakcie mojej nieobecności. Dziękuję :)

Muffiny powrotno-dziękczynne powstały z tego samego co zwykle przepisu na muffiny z owocami. Myk polega na tym, że nieco go zmodyfikowałam, dodając posypkę do ciasta, a owoc układając w miejscu zwykle zarezerwowanym dla posypki czyli na szczycie muffina. Do ciasta dodałam pokrojone na niewielkie kawałki orzechy macadamia, a na wierzchu ułożyłam - przekrojoną na pół i lekko posłodzoną cukrem śliwkę węgierkę. Wyszło całkiem fajnie :)

Muffiny powrotno-dziękczynne z orzechami macadamia i śliwkami węgierkami

Przy okazji chciałabym polecić Wam orzechy macadamia. Odkryłam je stosunkowo niedawno (jedząc jakąś mieszankę orzechów) i od tamtej pory jestem ich wielką fanką. Mają maślany smak (moja siostra stwierdziła, że smakują jak ciasteczka) i są dość miękkie.

Występują w formie naturalnej i prażonej (z solą). Obie można kupić w małym stoisku z bakaliami, które znajduje się w centrum handlowym Promenada w Warszawie przy ul. Ostrobramskiej. Stoisko to jest zlokalizowane tuż przy wejściu do alkoholowego stoiska Almy. Polecam to miejsce, bo kupowane w nim orzechy są o niebo lepsze niż te z opakowań, które można dostać w każdym mniejszym czy większym sklepie spożywczym. Na przykład orzechy macadamia Bakalland z serii Finesio są jak dla mnie trochę gorzkie, podczas gdy te z promedandowego stoiska są pozbawione tej goryczki. No i cena również istotnie się różni, na korzyść stoiska (paczka orzechów macadamia Bakalland Finesio 75g kosztuje np. 12,49 zł w internetowych delikatesach Piotr i Paweł, podczas gdy 100g orzechów macadamia na tym stoisku kosztuje 8 zł). I obsługa jest bardzo ok. Wahałam się kiedyś, czy kupić klasyczne suszone morele czy takie ekologiczne. Różnią się kolorem (klasyczne są pomarańczowe, ekologiczne - brązowe), smakiem (jak smakują klasyczne każdy wie ;) ekologiczne mają lekko figowy posmak), no i oczywiście składem (do klasycznych dodaje się jakieś sztuczne substancje, które sprawiają, że poddana suszeniu morela zachowuje kolor świeżego owoca, a przynajmniej zbliżony). Różnica w cenie to ok. 2 zł za 100g (droższe są naturalnie te ekologiczne). Widząc moje niezdecydowanie, pan pracujący na tym stoisku zapakował mi 5 ekologicznych moreli na spróbowanie, gratis (tak, wiem, nie ma darmowego lunchu ;). Miło z jego strony.

P.S. Stoisko z bakaliami dopadła niestety inflacja :( Orzechy macadamia kosztują już nie 8 zł, a... 15 zł za 100g :( Choć orzechy z tego przybytku są naprawdę dobre, chyba nie ma sensu aż tak przepłacać. Całkiem dobre orzechy macadamia można kupić w Almie w tym samym centrum handlowym, za ok. 10 zł za 100g. [informacja dodana 26.10.2011]