Moja zupa minestrone dla Elizy

Na muzyce znam się słabo (w przeciwieństwie do mojej utalentowanej siostry ciotecznej, która śpiewa, gra na skrzypcach i pisze teksty piosenek), roczarują się więc ci, którzy liczyli na wpis o twórczości Beethovena. Trochę lepiej niż na muzyce znam się na jedzeniu ("wiem, że nic nie wiem, ale szukam prawdy" ;), dlatego - niezmiennie - będę trzymała się tej tematyki. Dla Elizy, bo danie, o którym będzie mowa w tym wpisie, ugotowałam dla mojej przyjaciółki, która tak właśnie ma na imię.

Zgodnie z zamówieniem danie miało być lekkie i nie zawierać zbyt wielu węglowodanów. Pomyślałam też, że dobrze by było, gdyby było ciepłe, bo Eliza pewnie przyjdzie zziębnięta. Stanęło więc na zupie minestrone.

Tak naprawdę nie ma jednego uniwersalnego przepisu na tę zupę. Jej składniki różnią się w zależności od regionu Włoch (minestrone wywodzi się z tego właśnie kraju) czy tego, co gotująca je osoba ma akurat "na stanie". Wersja, którą ja zawsze gotuję, składa się z marchwi, zielonej cukinii, żółtej fasolki szparagowej i pomidorów. Do tego "ulepszacz", tym razem nie na literkę E, ale na literkę P, jak pesto. A czasami również tarty parmezan i grzanki z bagietki posmarowane oliwą czosnkową. No ale tu pole do popisu miałam ograniczone, że względu na zastrzeżenie, że węglowodanów ma nie być dużo ;)

Moja minestrone

Składniki (dla 4 osób, jak zwykle zrobiłam za dużo ;)

• 2 nieduże marchewki
• 1 średnia cukinia
• duża garść żółtej fasolki szparagowej
• 2 średnie pomidory
• 1 litr wody
• 2 kostki bulionowe (najlepiej warzywne, a jeszcze lepiej ekologiczne - do kupienia w sklepach z ekologiczną żywnością)
• 1 ząbek czosnku
• 1/2 pęka bazylii
• 10 orzeszków macadamia (w oryginale są prażone orzeszki piniowe, ale nie udało mi się ich dostać w drodze z pracy do domu)
• 2 łyżki + 1/3 szklanki oliwy z oliwek z pierwszego tłoczenia
• mały kawałek parmezanu (rozmiarów 1/3 kciuka)
• sól i pieprz do smaku

Przygotowanie:

1. marchew umyć i obrać, pokroić w niezbyt grube talarki
2. fasolkę umyć, obciąć końcówki, pokroić na niewielkie kawałki (u mnie 1 fasolka na 3 części)
3. cukinię umyć, przekroić wzdłuż na pół, a następnie na dość grube półplasterki
4. pomidory spażyć wrzątkiem, obrać ze skórki, pokroić na ósemki, a każdą ósemkę na 3 części (nie ma to większego znaczenia, bo i tak się rozgotują, ale mniejsze kawałki rozpadną się szybciej)
5. czosnek obrać i drobno posiekać
6. wlać 2 łyżki oliwy do garnka, podgrzać, podsmażyć na niej czosnek (któciutko, nie wolno doprowadzić do zrumienienia, bo wówczas będzie już spalony i gorzki)
7. do garnka dorzucić pokrojoną marchewkę, dobrze wymieszać i podsmażać ok. 3 min (na nie za dużym ogniu, żeby marchew się nie przypiekła za bardzo)
8. do marchewki dorzucić fasolkę, ponownie wymieszać i podsmażać ok. 3 min
9. do marchwi i fasolki dorzucić pokrojoną cukinię, wymieszać, podsmażyć wszystko razem ok. 3 min
10. zagotować wodę i dolać ją do garnka, wrzucić 2 rozkruszone kostki bulionowe, dobrze wymieszać
11. poczekać, aż zupa zacznie się gotować - jak już zacznie, dorzucić pokrojone pomidory, zamieszać i gotować razem na większym ogniu ok. 10 min (warzywa powinny być miękkie, ale nie rozgotowane; powinny też zachować kolor, szczególnie cukinia)
12. podczas, gdy zupa się gotuje, wrzucić do blendera umytą bazylię, orzeszki macadamia i parmezan, dodać 1/3 szklanki oliwy oraz sól (nie za dużo, bo parmezan jest słony) i pieprz, wszystko razem zblendować
13. doprawić zupę (jeśli trzeba), można też niedbale (koniecznie niedbale ;) posiekać drugą połowę krzaczka bazylii (jeśli mamy cały i nie chcemy, żeby druga połowa, nie zużyta do pesto, się zmarnowałą) i dorzucić ją do zupy tuż przed podaniem
14. nalać zupę do talerzy/miseczek i podawać z pesto w osobnej miseczce tak, żeby każdy konsument mógł sobie sam dozować pesto (ja zwykle biorę 1 czubatą łyżeczkę na talerz zupy)
15. wymieszać zupę z pesto i można jeść :)

Zupa spełniła oczekiwania - była prosta (co jest dużym atutem, jeśli gotujemy ją po całym dniu pracy), pyszna (Eliza potwierdzi ;), zadziałała rozgrzewająco, no i nie zawierała zbyt wielu węgli... mam nadzieję ;)

A jak zostanie Wam trochę pesto - można dodać do makaronu (właśnie wypróbowałam makaron razowy z pesto... nie umywa się do tego z białej mąki).

Kurczaka ciąg dalszy - tym razem z suszonymi pomidorami

W związku z pokaźnymi zapasami piersi z kurczaka poczynionymi przez mamę na miniony weekend, kurczak został zaproszony nie tylko na sobotnią kolację, ale także na niedzielny obiad :) Z tą różnicą, że na sobotniej kolacji pojawił się w towarzystwie parmezanu, a na niedzielnym obiedzie wystąpił w suszonych pomidorach.

Piersi z kurczaka w sosie z suszonych pomidorów to odkrycie mojej młodszej siostry oraz jej Wybranka. Zgodnie z zeznaniami siostry, uraczyli się kiedyś takim daniem "na mieście", a że bardzo przypadło im do gustu, postanowili odtworzyć je w kuchennym zaciszu. Znaleźli przepis na podobne danie w internecie, wypróbowali, a potem już tylko dzielili się tym odkryciem z innymi. Moja siostra zaimportowała to danie do naszego rodzinnego domu. Ugotowała je któregoś dnia dla moich rodziców, którzy potem zaserwowali to swoim znajomym, itd. W minioną niedzielę mama ugotowała nam to danie na obiad, miękkie mięso + kremowy (za sprawą śmietanki oczywiście) sos pomidorowy wypadły bardzo dobrze towarzystwie ryżu parabolicznego.

Piersi z kurczaka w sosie z suszonych pomidorów

Przepis można znaleźć na blogu "Od kuchni", prowadzonym przez moją krajankę. Kilka uwag ode mnie:

• w przepisie mamy 4 filety z piersi kurczaka = 4 pojedyncze filety (w sklepach często są dostępne podwójne, składające się z dwóch piersi, wówczas bierzemy 2 podwójne)
• 5-6 ząbków czosnku - to dużo, ale nie za dużo; ważne jest to, żeby czosnek był możliwie polski, a ząbki nie za duże (czosnek produkcji chińskiej ma wielkie zębiska, a nie ząbki, a dodatkowo ostrzejszy smak niż ten polski, nie polecam)
• wino jest miłym dodatkiem, aczkolwiek bez dodatku wina danie również wychodzi bardzo dobre :)
• filety można poddusić chwilę w sosie, nie trzeba wykładać ich na talerz, a potem dopiero polewać sosem (śmietanka nadaje sosowi wystarczającej gęstości, nie trzeba go już specjalnie redukować = podgrzewać, żeby doparować płyn, szczególnie wtedy, gdy nie dodajemy wina do sosu)

 A z ryżem wygląda to tak:

Sałatka z parmezanowym kurczakiem

Po obfitym obiedzie imieninowym u babci, obowiązkowo dwudaniowym z deserem, ja, moja siostra i nasi rodzice nie byliśmy specjalnie głodni, stanęło więc na tym, że na kolację będzie sałatka. No bo jak to tak, bez kolacji? ;) Mama zaproponowała, że może zrobimy coś z tymi piersiami z kurczaka, które ma w lodówce. Poza tym "na stanie" były też świeżo nabyte na stalowowolskiej hali targowej pomidory hodowane w okolicach mojego rodzinnego miasta. Znalazł się również miks sałat, oliwki oraz pyszna oliwa z pierwszego tłoczenia, którą nabyłam podczas wakacji w Marsylii i sprezentowałam rodzicom. W ten sposób powstał pomysł na sałatkę z kurczakiem, sałatą, pomidorami i zielonymi oliwkami (które są obowiązkowym elementem spiżarni mojej mamy, więc również były pod ręką. Ale brakowało w tym wszystkim jakiegoś specjalnego elementu, czegoś, co sprawiłoby, że sałatka nie będzie taka...zwyczajna ;)

Przypomniałam sobie o innej sałatce, którą kiedyś przygotowałam wspólnie z moją przyjaciółką E. na lunch. Ta inna sałatka jest o tyle ciekawa, że ze składników wchodzących w jej skład możnaby równie dobrze ugotować tzw. normalny obiad. Składa się z pieczonych piersi z kurczaka, gotowanych ziemniaków, sblanszowanego groszku cukrowego w strąkach oraz świeżego szpinaku. Przepis można znaleźć na blogu Kwestia Smaku. Tym, co - poza dobrymi składnikami - sprawiło, że ta sałatka nas zainteresowała był sposób przyrządzenia piersi z kurczaka - były obtoczone w tartym parmezanie i upieczone w piekarniku. Pycha :)

Przypomniałam sobie o tym "myku" z parmezanem wczoraj wieczorem, a że akurat w lodówce walał się jakiś smutny kawałek tego sera, postanowiłam zrobić z niego użytek. W ten oto sposób pwstała sałatka z parmezanowyym kurczakiem :) Wszystkim smakowała, szczególnie w towarzystwie lekkiego, białego, wytrawnego wina.

Sałatka z parmezanowym kurczakiem

Składniki (dla 4 osób):

• 1 podwójna pierś z kurczaka
• 1 opakowanie miksu sałat (można też użyć 1 rodzaju sałaty, jeśli ktoś woli lub nie ma akurat miksu pod ręką)
• 1 duży pomidor
• ok. 20 zielonych oliwek
• 1/3 szklanki oliwy z pierszego tłoczenia
• sok z 1/4 cytrytny
• 1 białko z jajka
• starty parmezan
• suszone oregano, sól, pieprz

Przygotowanie:
1. piersi z kurczaka umyć, oszusyć, oczyścić, pokroić na nieduże płaty (1 pierś na 4, po skosie, żeby nie były za grube)
2. piekarnik nastawić na funkcję grill (u mnie to jest program oznaczony takim zygzakiem, tylko na górze), na 200 stopni Celsjusza
3. białko wymieszać z dużą szczyptą soli (nie za dużo, bo parmezan sam w sobie jest dość słony) i pieprzu, obtoczyć w nim piersi z kurczaka (ja zrobiłam to tak, że białko i przyprawy wymieszałam w większej miseczce, do której następnie wrzuciłam kawałki kurczaka i dobrze wszystko wymieszałam)
4. kawałki kurczaka obtoczyć następnie w startym parmezanie (tak jak kotlety schabowe w bułce ;)
5. blachę do pieczenia wyłożyć folią aluminiową, ułożyć na niej kawałki kurczaka i wstawić do piekarnika
6. piec przez ok. 7 min (lub do zarumienienia), a następnie przełożyć na drugą stronę i piec kolejnych 7-8 min (do zarumienienia z drugiej strony), po upływie tego czasu wyjąć z piekarnika i odstawić do ostudzenia
7. oliwę wymieszać z sokiem z cytryny, 1 łyżeczką suszonego oregano, szczyptą soli i pieprzu (tu do smaku, wedle uznania)
8. sałatę przełożyć do miski, polać sosem i dobrze wymieszać (ja robię to rękami)
9. na sałacie ułożyć pomidora pokrojonego na kawałki oraz oliwki, a na końcu kawałki kurczaka
10. można jeszcze posypać po wierzchu odrobiną suchego oregano

Smacznego :)

Wolę Francję! | Je préfère la France!

Jeszcze kilka lat temu byłam niepoprawną miłośniczką Włoch, głównie tamtejszego jedzenia. Planowałam nawet założenie firmy, która będzie sprowadzała włoskie przysmaki do Polski.

Ale gdy poznałam Francję, zapomniałam o wszystkich innych… krajach ;) Nie znam jej jeszcze zbyt dobrze, ale to, na ile ją znam, pozwala mi stwierdzić, że jednak wolę Francję! Uświadomiłam sobie to dopiero niedawno i to jest pierwszy raz, gdy przyznaję się do tego publicznie ;) Utwierdzam się w tym przekonaniu za każdym razem, gdy jestem w tym kraju, a że dopiero wróciłam z 1,5-tygodniowego pobytu w Marsylii i okolicach, przekonanie to jest silniejsze niż zazwyczaj :)

Kiedyś Francja kojarzyła mi się z charkaniem i pluciem – tak właśnie określałam język francuski (obecnie, po 4 lotach liniami KLM uważam, że charkanie i plucie przypomina raczej język holenderski), po tym, jak w drugiej klasie podstawówki próbowano nauczyć mnie czegokolwiek w tym języku (pamiętam tylko kilka słów oraz jedną piosenkę o rybkach, które płyną w dół – albo w górę – rzeki i tak płyną, i płyną, i płyną, i płyną, i płyną, i płyną, i płyną, tak jak duże rybki ;). Nie udało się, a teraz żałuję (podobnie było z graniem na pianinie i gimnastyką korekcyjną). Na Francuzów mówiłam Żabojady (jak większość moich rodaków), a kuchnia francuska kojarzyła mi się z jedzeniem ślimaków (nie zjem do dziś). No i jeszcze kojarzyli mi się z brudem i rozpustą po tym, jak podglądając zza winkla w wieku jakichś 10 czy 11 lat widziałam film „Królowa Margot”, który oglądali któregoś wieczoru moi rodzice. A jak trochę podrosłam uznałam dodatkowo, że Francuzi najlepiej to potrafią dawać d…, tak jak dali Niemcom podczas wojny...
Teraz to co innego…  Język francuski wydaje mi się teraz bardzo ładny i chyba chcę się go nauczyć. Póki co uczę się w praktyce, umiem już powiedzieć „Nie rozumiem”, „Czy mówi Pan/Pani po angielsku?”, „Chciałabym zapłacić”, „Poproszę dwa małe śniadanka z kawą z mlekiem” i jeszcze kilka równie przydatnych zwrotów, które nauczyłam się ze słuchu od mojego Wybranka = mojego lingwistycznego przewodnika podczas naszych kilku wypraw do tego pięknego kraju.

Francuska kuchnia… lata mijają, a oni nadal jedzą żabie udka i ślimaki, a do tego mnóstwo owoców morza, podroby i inne produkty, za którymi – delikatnie mówiąc – nie przepadam. Ale co z tego, skoro ich kuchnia składa się z mnóstwa innych składników i potraw, które są fantastyczne i wcale nie takie wyszukane czy wyrafinowane, jak mogłoby się wydawać. Najbardziej lubię taką prostą francuską kuchnię:

• cassoulet (fasola z mięsem, to chyba pierwowzór naszej fasolki po bretońsku, o której mieszkańcy Bretanii naturalnie nie słyszeli, podobnie jak Grecy o rybie po grecku ;),
• sole meunière (czyli sola smażona na maśle, którą rozsławiła Julia),
• zupę cebulową (najlepszą robi moja Siostra :),
• ratatouille (czyli gulasz z warzyw dojrzewających na słońcu i doprawionych ziołami prowansalskimi – przy okazji, czy wiedzieliście, że podobnie jak wino zioła prowansalskie mają apelację? Ja też nie wiedziałam, ale dowiedziałam się z jednej ze wspaniałych książek o Prowansji autorstwa Petera Mayle),
• tarty i quiche wszelkiego rodzaju (polecam Quiche Lorraine),
• fougasse (trochę przypomina pizzę calzone, ale ma bardziej owalny kształt i jest ponacinana z góry; w Warszawie można kupić fougasse np. w piekarnio-kawiarni Vincent; występuje w różnych odmianach, np. z sosem pomidorowym, oliwkami, boczkiem i ziołami prowansalskimi),
• mus czekoladowy (Wybranek opanował sztukę przygotowywania tego deseru do perfekcji),
• sałatkę nicejską (najczęściej jedzona przeze mnie sałatka; wpis o wariacjach na jej temat jest tutaj),
• zupę porowo-ziemniaczaną (najlepszą jak dotąd jadłam u mojej przyjaciółki M., chórzystki gospel),
• omlet francuski (rozpropagowany przez Wybranka, przepis podałam tutaj).

Uwielbiam wszelkiego rodzaju sery (szczególnie kozie), ciemne prowansalskie oliwki, bagietki, croissanty, oliwy, musztardę dijon… Z bardziej pracochłonnych dań bardzo lubię boeuf bourguignon (gulasz wołowy na czerwonym winie, świetnie wchodzi ze świeżą bagietką; pierwszy raz zrobiłam to danie pod wpływem filmu "Julie and Julia"; pod wpływem tego samego filmu stałam się właścicielką książki "Mastering the art of French cooking" Julii Child :).  Podobają mi się nie tylko smaki, ale też cała kultura kulinarna, podejście Francuzów do jedzenia (np. to krytykowane przez niektórych – najwyraźniej nie lubiących jeść tak bardzo jak Francuzi – całodzienne myślenie o jedzeniu ;). 

Bardzo mi się podoba chodzenie na targi, na których można kupić świeże produkty od ich producentów…  żałuję, że w Polsce takich targów jest niewiele. W Warszawie są głównie tzw. bazarki, na których większość handlujących jedzeniem osób zaopatruje się w hurtowni, to nie są produkty, które sami  wyprodukowali. Nawet na tzw. hali targowej w Stalowej Woli, moim rodzinnym 70-tys. mieście, coraz mniej jest już takich osób, które sprzedają własne wyroby… Wielka szkoda, że ta i tak słabo rozpowszechniona w Polsce kultura targów z żywnością powoli wygasa… podobno kiedyś było inaczej, ale „komuna wytrzebiła”. We Francji podoba mi się też to, że mają małe specjalistyczne sklepiki – boucherie (rzeźnik), charcuterie (sklep z wędliną), fromagerie (sklep z nabiałem), patiesserie (cukiernia), boulangerie (piekarnia), itd. Przychodzisz do swojego zaprzyjaźnionego rzeźnika czy piekarza, ucinasz sobie pogawędkę, kupujesz świeży towar wysokiej jakości, idziesz do domu i przygotowujesz z zakupionych produktów proste i pyszne danie… a do tego popijasz lokalne wino, które polecił Ci sprzedawca z małej winiarni za rogiem. Posiłek jest konsumowany niepospiesznie (nawet jeśli to lunch; a jeśli lunch to na pewno nie przy biurku i min. 45-minutowy), najlepiej w gronie współbiesiadników (nie na zimno nad zlewem lub przed TV), często w knajpce, której właściciela i obsługę znamy od lat.

Odnośnie chodzenia do knajpek i restauracji – mam wrażenie, że idąc do bistra czy małej, rodzinnej restauracyjki, Francuz oczekuje po prostu dobrego posiłku. Nie oczekuje, że ten posiłek będzie niewiadomo jak wyszukany czy skomplikowany (no chyba, że idzie do restauracji z gwiazdkami Michelin), potrafi delektować się prostymi daniami, które równie dobrze mógłby zrobić sobie sam w domu. Przykład? W trakcie ostatniej wizyty we Francji trafiliśmy w Marsylii na urodzą małą knajpkę (urocza to dość infantylne określenie, ale bardzo dobrze pasuje do tego miejsca), gdzie jedną z przystawek było danie o nazwie „degustacja pomidorów”. Był to talerz, na którym ułożono plastry pomidorów trzech różnych odmian, skropiono je oliwą, „udekorowano” pistu (czyli francuskim pesto) i oprószono startym serem podobnym do parmezanu (w smaku i zapachu). I tyle. Nie chciałabym zbytnio generalizować ani nikogo obrazić, ale wydaje mi się, że większość moich rodaków uznałaby takie danie w restauracji za żart. „Jak to?! Talerz pomidorów?! Sam sobie to mogę zrobić w domu, nie będę płacił za coś takiego w restauracji!”. A degustacja pomidorów była pyszna, o niebo lepsza od jakichś wyszukanych przystawek. Dawno nie jadłam tak dobrych pomidorów, które – jak się okazało – pochodziły z ogródka uprawianego własnoręcznie przez pracowników tej knajpki.

Urocza knajpka (wieczorem wyglądała przytulniej):

Jeżeli chodzi o moje pozostałe niegdysiejsze zarzuty do Francuzów – dawanie d… nazwałabym teraz umiejętnością ustawienia się (historii oceniać nie chcę i nie będę). Brud? Jakkolwiek niepoprawne polityczne może się to wydać, poczynione dotąd obserwacje skłaniają mnie do wysunięcia tezy, że brudno jest, owszem, w dzielnicach zamieszkiwanych przez emigrantów, głównie o rysach bliskowschodnich oraz afrykańskich… brud, smród i sami mężczyźni na ulicach. Rozpusta? No cóż, nie wiem, czy są bardziej rozpustni od przedstawicieli innych nacji.

Teraz będzie statement (jak mawiają moje przyjaciółki A. – autorka opisanej tu kolacji – oraz wspomniana już w tym wpisie M.): jestem Polką i jestem z tego dumna, ale czasami miło by było pobyć Francuzką…

A oto kilka "spożywczych" zdjęć z Marsylii i wycieczek do okolicznych miast, żeby głodnym pociekła ślinka, a syci nabrali ochoty na więcej ;)

Małe śniadanko (petit dejeneur): croissant, bagietka + masło + dżem, kawa z mlekiem, świeżo wyciskany sok z pomarańczy = idealny zestaw na dobry początek dnia :)

Przysmaki z targu w Arles:

...oraz z targu w Aix-en-Provence

...i z Nimes:

P.S. Za wszelkie błędy we francuskiej pisowni przepraszam, macie do czynienia z amatorką ;)

Pochwała wspólnego pichcenia

W wydaniu tygodnika Wprost z 11-17 lipca 2011 roku pojawił się obszerny materiał pt. „Polska kuchenna rewolucja”, a w nim artykuł pt. „Cała Polska się gotuje”. Wspominam o tym akurat dziś, bo 1) właśnie robię generalne sprzątanie w mieszkaniu w związku z czym zamiast sprzątać przeglądam gazety nagromadzone na stertach walających się po domu i to wydanie akurat wpadło mi w ręce, 2) w weekend przeprowadziłam lekcję pieczenia muffinów z moimi braćmi ciotecznymi K. (lat 15) i A. (lat 13), co doskonale wpisuje się w przesłanie tego artykułu czyli pochwałę wspólnego pichcenia.

Autorzy tego artykułu opisują zmiany, jakie zachodzą w polskiej mentalności kulinarnej. Prezentują, jak z biegiem lat zmieniało się nasze podejście do jedzenia (od przygotowywania posiłków w domu w warunkach ogólnego niedoboru, przez transformację, która uwolniła mechanizmy rynkowe i sprawiła, że półki sklepów zapełniły się produktami spożywczymi wszelkiej maści, oraz przejście od domowego jedzenia do pospiesznych posiłków w pracy czy nad zlewem (znacie to?)). Ewolucja trwa, ale chyba zaczyna zataczać koło. Coraz częściej gotujemy sami, zarażając kulinarnym entuzjazmem bliskich, a gotowanie przestaje być przykrym obowiązkiem, urastając do rangi miłego zajęcia lub nawet hobby. Zaczynamy zwracać większą uwagę na to co i jak jemy. Próbujemy różnych kuchni i eksperymentujemy. Szukamy inspiracji w rodzinie i u przyjaciół, w mediach, w podróży, w barach i restauracjach.

We wspomnianym artykule możemy przeczytać: „Z ubiegłorocznych badań przeprowadzonych przez firmę badawczą IQS wynika, że gotowanie sprawia przyjemność dwóm trzecim Polek i prawie połowie Polaków, a blisko 40 proc. z nas uważa, że to ciekawa forma spędzania czasu. – Odradzanie się celebry jedzenia to ważny proces. Transformacja przyniosła pełne półki, jednak odebrała czas na gotowanie i cieszenie się wspólnymi posiłkami. Zaczęliśmy jeść w biegu, osobno. A przecież oprócz zaspokajania podstawowej potrzeby życiowej jedzenie to także doskonała okazja do nawiązywania międzyludzkich więzi – mówi prof. Ewa Babicz Zielińska z Akademii Morskiej w Gdyni, od lat badająca zwyczaje żywieniowe Polaków.”
W kontekście nawiązywania więzi artykuł prezentuje przykłady fajnych inicjatyw podejmowanych przez fanów gotowania w domu. Np. imprezy z gotowaniem polegające na tym, że gospodarz udostępnia kuchnię i narzędzia, a goście przynoszą składniki, wspólnie kroją, siekają i gotują, a następnie konsumują stworzone kolektywnym wysiłkiem potrawy. Goście mogą być albo znajomymi czy rodziną albo… obcymi osobami, skrzykniętymi np. przez Internet. „Formuła jest prosta – gospodarz wieczoru urządza przyjęcie dla nieznanych sobie gości, którzy dorzucają się do wspólnego garnka. Zazwyczaj kolacje odbywają się w prywatnych domach i mieszkaniach, ale czasem także w zaprzyjaźnionych lokalach lub w plenerze. Bierze w nich udział do kilkunastu osób. Ta nieformalna alternatywa dla tradycyjnych wyjść do restauracji zyskała już własną nazwę – kluby kolacyjne. Pierwsze pojawiły się w USA i Wielkiej Brytanii. W Polsce zaczęły powstawać 2-3 lata temu. Można je znaleźć w każdym większym mieście: w Krakowie Japoński Klub Kolacyjny, we Wrocławiu – Pod Beszamelem, w Gdańsku – 12 krzeseł, w Warszawie – Latający Talerz i Perfetto. Jest ich u nas ok. 20”, czytamy w artykule.

Inną ciekawą formą spotkań przy stole jest tzw. fooding (którego pomysłodawcą – jak podają autorzy artykułu – jest Tomek Woźniak, autor kulinarnego bloga, którego przepisy i zdjęcia można znaleźć także w magazynie Kuchnia). „To rodzaj spotkania, na które każdy musi coś ugotować – mówi [Tomek Woźniak]. Zdaniem Woźniaka ogromna popularność takich spotkań bierze się stąd, że każdy ma coś do powiedzenia o jedzeniu. – Nawet jeśli nie jesteśmy w tym biegli, odruchowo mamy ochotę w czymś pomóc, włączyć się. Gotowanie od razu wciąga. Często słyszę, że osoby, które były u mnie na imprezie, organizują własne foodingi. To znak, że ktoś nowy przekonał się, że wspólne gotowanie i jedzenie nie musi być obowiązkiem, tylko zabawą – dodaje.”

Fajnym pomysłem na wspólne spędzanie czasu przy jedzeniu i winie jest idea meczów. Nie wiedziałam o jej istnieniu dopóki mój Wybranek nie opowiedział mi o wieczorze zorganizowanym przez jego pracodawcę. Atrakcją tego wieczoru był mecz Francja-Argentyna, ale nie piłkarski, a raczej rywalizacja między winami produkowanymi w tych krajach. Organizacja tego typu meczu jest o tyle skomplikowana, że poszczególne wina powinny reprezentować te same szczepy i roczniki, a różnić się jedynie krajem pochodzenia. Przy okazji porównywania właściwości win można przekąsić smakołyki dobrane do tych trunków.

Zachęcam do wspólnych spotkań przy stole oraz do dzielenia się sprawdzonymi przepisami i pasją gotowania z innymi. Idzie jesień (chociaż to, co jest dziś za oknem przypomina raczej spóźnione lato… w Warszawie jest ok. 26 stopni Celsjusza i piękna, słoneczna pogoda), robi się zimno i ponuro – może warto wykorzystać ten okres do poprawienia sobie (i innym) nastroju organizując wspólną kolację? Ja już planuję takowe na drugą połowę października (po urlopie), a jak na razie mam na koncie wspólne pieczenie muffinów z moimi braćmi ciotecznymi. Zwykle z entuzjazmem przyjmowali muffiny mojego autorstwa, dlatego pomyślałam, że fajnie by było sprezentować im blachę do muffinów i przeprowadzić krótki instruktaż z ich przygotowywania. K. i A. reprezentują pokolenie mężczyzn, którym – moim skromnym zdaniem – nie wypada być kulinarnymi sierotami ;) Gotowanie przestało być kobiecym obowiązkiem, a panowie sami z siebie garną się do garów. Im wcześniej zostaną nauczeni podstaw, tym lepiej. Dzięki temu będą w stanie poradzić sobie w kuchni i samodzielnie przygotować posiłek, który będzie sto razy lepszy niż jakiekolwiek gotowe danie ze słoika, kartonu czy torebki, a już na pewno sto razy zdrowsze. Panowie, do roboty! :)

Moi bracia cioteczni często pomagają w kuchni, ku uciesze naszej babci, która najpierw zaraziła pasją do gotowania mnie i moją siostrę, a teraz także chłopaków. Nie udało się jej niestety z moim bratem, który preferuje dania z tuńczyka z puszki, ale mam nadzieję, że z czasem tuńczyk mu się znudzi ;) [zanim to nastąpi planuję opublikować dedykowany mu wpis na blogu z przepisami na dania z tuńczyka z puszki, ale póki co brak mi pomysłów na przygotowanie go tak, by był zjadliwy ;) na razie mam 1 pomysł i jest to sałatka nicejska - może Wy macie jakieś pomysły?]

W ten weekend z K. i A. zrobiliśmy 2 rodzaje muffinów: z brzoskwiniami z babcinego ogródka (takich dobrych jeszcze w tym roku nie jadłam) oraz z parmezanem, oliwkami i salami. Te drugie zostały ochrzczone mianem „czołgi” – jeżeli nie wiecie dlaczego, wystarczy spojrzeć na poniższe zdjęcie. Czyż to zrolowane salami wetknięte w muffina nie przypomina lufy? :)

Przepis na „czołgi” znajdziecie tutaj, a muffiny z brzoskwiniami zrobiliśmy według tego przepisu, z tym, że chłopcy dodali ozdoby w postaci polewy czekoladowej i różnego rodzaju posypek.

[muffiny z brzoskwiniami w środku i w tle, na ławce przed domem dziadków oraz cioci i wujka, rodziców K. i A.]

[muffiny z brzoskwiniami podrasowane przez K. i A.]

Świetnie się bawiliśmy, a babcia cały czas pilnowała, żebyśmy nie roznieśli jej kuchni ;)

Pozdrowienia dla Moich Uczniów i reszty rodziny :)

Krew i ogień czyli steki wołowe a la Wybranek ;)

Zdaje się, że to było 2 lata temu. To było Boże Narodzenie, a mój Wybranek otrzymał zapewne najbardziej romantyczny prezent w swoim życiu - żeliwną patelnię grillową :) Bardzo byłam dumna z pomysłu na taki prezent, mimo, że może wydawać się dziwny. Najważniejsze było to, że Wybranek był zachwycony i od razu przystąpił do zabawy nową zabawką :) Może przesadziłam z tym "od razu" - pierwsze steki zrobił raczej po Bożym Narodzeniu. Od tamtej pory szukał przepisu na idealnego steka, wypróbowując różne techniki. Myślę, że udało mu się do tego ideału dojść - steki w jego wykonaniu są pyszne. W ten weekend zrobił je z grilla opalanego węglem, stąd pomysł na wpis o stekach a la Wybranek akurat dziś. Oddaję więc głos Wybrankowi:

Przede wszystkim - dobre mięso. Jeśli stać nas na polędwicę z bydła mięsnego, a nie tak jak najczęściej w Polsce - mlecznego, to nie wahajmy się. Jeżeli nie chcemy za dużo inwestować w posiłek, można kupić zwykłą polędwicę wołową, która niestety też do najtańszych partii mięsa nie należy. Jeżeli kupiliśmy mięso rasy mlecznej, zdecydowanie odradzam robienie steków z innych kawałków mięsa niż polędwica wołowa. Jeśli mamy rasę mięsną - można zrobić stek z atrykotu lub rostbefu. Uwaga: To, co mówią kulturyści - że dobre steki wychodzą z ligawy - to nieprawda. Ale może byśmy przeszli do rzeczy. Najlepszą częścią polędwicy na steki jest jej środek. "Ogon" się raczej nie nadaje (choćby dlatego, że trudno wyciąć z niego stek). Natomiast "głowa" nadaje się na steki chateaubriand, ale tym zajmiemy się innym razem. No więc jak już mamy ten środek polędwicy, kroimy go na steki grubości ok 2,5-3 cm. Nie rozklepujemy mięsa! Żadnego tłuczka ani wałka! Następnie mięso trzeba zamarynować. Marynata powinna zawierać oliwę, pieprz, ulubione świeże zioła (nie znam lepszych niż rozmaryn), można dodać czerwone wino (nie więcej niż 2-3 łyżki stołowe na 1 stek) i koniecznie coś kwaśnego (np. kilka kropli soku z cytryny, ale dosłownie kilka). Przykryć i wstawić do lodówki. Marynowanie krótsze niż 1/2 godziny nie ma sensu, dłuższe niż 24 godziny również. Zostwiam jak widać spory margines swobody. Zamarynowane mięso trzeba wyjąć z lodówki wcześniej niż planujemy smażyć steki, bo mięso musi nabrać temperatury pokojowej. To nabieranie trwa czasami 1/2 godziny, czasami 45 min, generalnie lepiej ocieplać dłużej niż smażyć zimną polędwicę.

Rozgrzewamy patelnię (zwykłą lub grillową), jeśli mamy warunki to grill ogrodowy - efekt będzie najlepszy. Patelnia/grill musi być naprawdę dobrze rozgrzana/y. Uwaga: patelni nie smarujemy żadnym tłuszczem. Mięso oczyszczamy z ziół, żeby nie spaliły się w trakcie smażenia/grillowania. Nie dodajemy już tłuszczu do smażenia - wystarczy oliwa z marynaty. Kładziemy mięso na patelnię/grill i smażymy. Ogólne reguły, które niestety nie zawsze się sprawdzają, mówią, że aby uzyskać średnio wysmażony stek, trzeba smażyć mięso przez ok. 4 min z każdej strony. Niestety wystarczy, że grill będzie trochę cieplejszy, a mięso cieńsze i tego typu szacunki można sobie wsadzić w... rozmaryn, który uprzednio wyrzuciliśmy. Więc ja proponuję robić tak: jeżeli lubimy steki surowe (rare) przekręcamy steka na drugą stronę po upływie mniej więcej 2 min, średnio wysmażone (medium) po 3,5-4 min, dobrze wysmażone (well done) po ok. 5 min. Po przerzuceniu na drugą stronę, musimy często kontrolować stopień wysmażenia steka, bo - jak już wspominałem - szacunki co do czasu smażenia nie zawsze się sprawdzają. To najtrudniejszy etap przygotowywania steka, ale wystarczy nauczyć się prostego sposobu i możemy smażyć steki jeden za drugim. Tego prostego sposobu można nauczyć się od Jamiego Olivera. A więc po prostu po przekręceniu steka na drugą stronę sprawdzajmy palcem, czy stopień wysmażenia jest już taki, o jaki nam chodziło.


[w roli oświetleniowca wystąpił mój tato, na podwórku było na tyle ciemno, że nie było widać, jak wygląda mięso]

Nie powinno się przeczucać steków na drugą stronę więcej niż jeden raz, mogą wówczas wyjść twarde. Gdy uznamy, że steki są już gotowe, zdejmujemy je z patelni/grilla, odkładamy na talerz lub deskę na chwilę, żeby odpoczęły przed podaniem. Na czas odpoczynku na każdym steku możemy położyć plasterek masła (będą smaczniejsze). Po ok. 1 min odpoczynku można posolić (jestem zwolennikiem teorii niesolenia mięsa przed obróbką) i podawać. Nie przejmujcie się, jeśli ze steka/steków wycieknie sok, to normalne. Ten sok można z powrotem wlać na patelnię (jeśli robimy stek na patelni), dodać trochę wina i "zdeglasować" smak z mięsa, który pozostał na patelni. Deglasowanie to nic innego jak zbieranie tego smaku za pomocą płynu. Można dodać do tego sosu także 3 krople soku z cytryny. Uzyskanym w ten sposób sosem polewamy mięso ułożone na talerzu.

Uwaga: nie robimy steków tak, jak Robert Burneika, no chyba, że ktoś bardzo lubi niesmaczne mięso...

Życzymy smacznego :)

Comfort food 2: makaronowy poprawiacz nastroju :)

Tym razem odc. 2 z serii comfort food (jedzenie na pocieszenie). Poprzednim razem pocieszać musiałam samą siebie, dziś pocieszenia potrzebował Wybranek, po ciężkim dniu w pracy. "Zjadłbym coś dobrego i napiłbym się wina", rzekł. Rozważaniom poddano gotowanie w domowym zaciszu lub wyjście "gdzieś". Gyby na Starym Mokotowie była jakaś przyzwoita pizzeria (mam wrażenie, że nie ma, ale jeśli jestem w błędzie, będę wdzięczna za wyprowadzenie mnie z tego błędu ;), pewnie stanęłoby na posiłku "na mieście" (bo pizza to dobro pierwszego wyboru, jeśli chodzi o comfort food nabywany poza domem), ale w związku z tym, że w okolicy jest tylko przybytek serwujący najbardziej tuczącą pizzę na świecie (aż tak zdesperowani nie byliśmy, żeby tam iść ;), podjęto decyzję o pozostaniu w domu. Nie upiekliśmy pizzy (to jednak wymaga trochę pracy...), ale zrobiliśmy inne danie, które spełniło zadanie na ten wieczór (poprawa humoru :).

W TOP10 ulubionych potraw Wybranka jest takie jedno danie, które gotujemy dość często. Z przepisu Gordona Ramsaya, który odkryliśmy jakiś rok temu: farfalle z boczkiem i groszkiem. I to ono stało się atrakcją dzisiejszego wieczoru. Proste składniki, prosty przepis, szybkie wykonanie. Czego chcieć więcej, jeśli humor nie dopisuje, a zmęczenie zniechęca do bardziej praco- czy czasochłonnych kuchennych operacji? Do tego czerwone wytrawne wino z Bordeaux (a dokładnie Haut-Médoc) i jedziemy z tym pocieszaniem :)

Makaron farfalle z boczkiem i zielonym groszkiem

(inspirowany przepisem z książki Gordona Ramsaya pt. "Szef kuchni po godzinach")

Składniki (porcja dla 2 osób):

• 4 garści makaronu farfalle
• 1/2 opakowania mrożonego groszku
• 20 dag boczku (może być wędzony w plasterkach albo lardon)
• 100ml śmietany (12% lub 18%)
• 1/2 krzaczka świeżej szałwi
• 4 gałązki natki pietruszki
• 2 ząbki czosnku
• 2 łyżki startego parmezanu + trochę do posypania gotowego dania na talerzu
• świeżo zmielony pieprz
• 1 łyżka soli

Przygotowanie:

1. nastawić wodę na makaron, osolić 1 łużką soli na ok 3l wody
2. boczek pokroić w kostkę i podsmażyć bez tłuszczu (na suchej patelni, wystarczy tłuszcz, który wytopi się z boczku)
3. mrożony groszek przesypać do miseczki (lub innego naczynia), zalać wrzątkiem - jak woda całkowicie ostygnie, odcedzić (ew. można też przez chwilę zblanszować w gotującego się w garnku wodzie)
4. drobno posiekać czosnek i dorzucić na patelnię do boczku
5. wrzucić makaron do gotującej się wody i gotować zgodnie ze wskazówkami na opakowaniu
6. na patelnię dodać śmietanę i  (odsączony z wody) rozmrożony groszek
7. drobno posiekać szałwię i natkę, dorzucić na patelnię, wymieszać
8. dodać 2 łyżki startego parmezanu, ponownie wymieszać
9. sos doprawić pieprzem do smaku
10. do sosu wrzucić makaron, dobrze wymieszać (tak, aby sos oblepił kokardki)
11. na talerzu można dodatkowo posypać makaron świeżo startym parmezanem

Smacznego :)