Zupa ogórkowa ze świeżych ogórków, z serkiem topionym

O tym, że istnieje takie danie, jak zupa ze świeżych ogórków oraz że jest bardzo dobre, dowiedziałam się 2 lata temu, gdy taką właśnie zupę ugotowała dla mnie moja przyjaciółka z dzieciństwa, Eliza (mam 2 przyjaciółki Elizy - jedną znam od 2-go roku życia, nasi rodzice przyjaźnią się od lat; a z drugą zaprzyjaźniłam się w liceum, razem kończyłyśmy studia). Jest wielką fanką urządzenia Thermomix i właśnie z pomocą tego urządzenia przygotowała dla mnie tę zupę. Oryginalny, thermomixowy przepis pochodzi z książki kucharskiej, którą można dokupić do tego sprzętu, a dokładnie: "Dobre gotowanie.Thermomix na każdy dzień", wydane przez Vorwerk, strona 20.

Nie będąc posiadaczką Thermomixa, zmodyfikowałam ten przepis tak, aby dostosować go do użytku w bezthermomixowych warunkach, tj. przy użyciu sprzętu dostępnego w większości kuchni (deska, nóż, blender, kuchenka). Wyszło bardzo dobrze, z czystym sumieniem polecam :)

Zupa ze świeżych ogórków z serkiem topionym

Składniki (z tej ilości można wykarmić od 4 do 6 osób, w zależności od apetytów i tego, czy to ma być główne danie czy przystawka):

• 500g obranych ogórków gruntowych (ze skórką to ok. 650-700g; szklarniowe też się nadają, ale skoro trwa sezon na gruntowe, polecam gruntowe)
• 100g śmietankowego serka topionego
• 3 kostki bulionowe, warzywne (najlepiej ekologiczne)
• 1,5 litra wody lub bulionu warzywnego (wówczas pomijamy kostki bulionowe)
• 1 mała cebula
• 1 łyżka mąki pszennej
• koperek
• 2 kromki zwykłego chleba
• 2 łyżki oliwy
• sól i pieprz do smaku

Przygotowanie:

1. obrane ogórki kroimy w kostkę i wrzucamy do pojemnika blendera
2. do ogórków dorzucamy obraną i pokrojoną w kostkę cebulę
3. dodajemy serek topiony i 3 kostki bulionowe (o ile używamy kostek, a nie bulionu)
4. dosypujemy łyżkę mąki i wszystko razem blendujemy na gładki krem
5. po zblendowaniu przekładamy masę do garnka z wodą (lub bulionem, jeśli nie korzystamy z kostki), mieszamy i doprowadzamy do wrzenia na średnim ogniu
6. w międzyczasie kroimy pieczywo w kostkę, skrapiamy oliwą i wrzucamy na suchą patelnie
7. podpiekamy grzanki na niewielkim ogniu, często mieszając/podrzucając zawartość patelni
8. doprawiamy zupę solą i pieprzem do smaku
9. gotową zupę przelewamy do miseczek, posypujemy świeżym, posiekanym koperkiem i serwujemy z grzankami

Smacznego :)

Jagodzianki

Lato bez jagodzianek to nie lato. W tym roku pierwszy raz upiekłam własne, na podstawie przepisu z bloga wypiekowego, na przepisach z którego nigdy się nie zawiodłam (Moje Wypieki). Jagodzianki z tego przepisu wyszły rumiane i mięciutkie, z dużą ilością jagód. Są raczej czasochłonne, ale nie wymagają zaawansowanych umiejętności ani bardzo dużych nakładów pracy. Jak to zwykle bywa z ciastem drożdżowym, najwięcej czasu zajmuje rośnięcie ciasta. Pozostałe czynności nie zajmują wiele czasu.

Jagodzianki
[oryginalny przepis można znaleźć tu, poniższa wersja to lekka modyfikacja oryginału]

Składniki (na 16 jagodzianek na 4-5 kęsów)

CIASTO

• 500g mąki pszennej (w oryginale jest chlebowa, ale ja użyłam poznańskiej i wyszło super)
• 1 opakowanie suchych drożdży (7g) lub 15g świeżych drożdży
• szczypta soli
• 250ml ciepłego mleka
• 1 jajko
• 1/4 szklanki oleju słonecznikowego (ok 60ml)
• 1/2 szklanki cukru (
• 16g cukru waniliowego (czyli jedno zwykłe opakowanie; w oryginale jest 8g)

NADZIENIE

• 300g jagód
• 3 łyżki cukru pudru
• 1 łyżka mąki ziemniaczanej

LUKIER

• 1 szklanka cukru pudru
• 2 łyżki wody

Przygotowanie:

1. do ciepłego mleka dodać 1 łyżkę cukru i drożdże, wymieszać, przykryć ściereczką i odstawić na 10min do wyrośnięcia
2. w międzyczasie przesiać mąkę i sól do miski
3. do przesianej mąki z solą dodajemy roztwór drożdżowy, a następnie pozostałe składniki na ciasto
4. wyrobić ciasto (nie będzie takie sprężyste jak na pizzę, raczej porowate i lepkie; jeśli jest zbyt lepkie, można dodać trochę więcej mąki)
5. ostawić ciasto do wyrośnięcia pod przykryciem ze ściereczki (do podwojenia objętości, u mnie zajęło to 1,5 godziny)
6. wyrośnięte ciasto chwile wyrabiać, a następnie podzielić na 16 części, z każdej uformować kulkę i ułożyć na wysmarowanej wcześniej masłem i wyłożonej papierem do pieczenia blaszce (u mnie były 2 duże blachy, nie chciałam zbytnio stłaczać bułeczek)
7. blachę z drożdżowymi kulkami przykrywamy ściereczką i odstawiamy na 15min do wyrośnięcia
8. w międzyczasie delikatnie mieszamy umyte wcześniej jagody z cukrem pudrem i mąką ziemniaczaną
9. po wyrośnięciu kuleczek z każdej z nich formujemy placuszek (można je po prostu lekko rozwałkować)
10. na środku każdego placuszka kładziemy po 1 łyżce jagodowego nadzienia i zlepiamy tak, jak zlepia się pierogi
11. następnie kładziemy zlepione ciasto na blacie lub stolnicy zlepieniem do dołu i chwilę rolujemy, aby uzyskać wrzecionowaty kształt
12. gotowe jagodzianki układamy na blaszce (na tej samej, na której wcześniej układaliśmy drożdżowe kulki do wyrośnięcia), przykrywamy ściereczką i odstawiamy na 45min do wyrośnięcia
13. rozgrzewamy piekarnik do 200-220 stopni Celsjusza (w oryginale jest 220, ja miałam 200), bez termoobiegu
14. blachę z wyrośniętymi jagodziankami wstawiamy (już bez przykrycia) na środkową półkę i pieczemy przez 15min
15. po upieczeniu wyjmujemy z piekarnika
16. jeszcze ciepłe jagodzianki lukrujemy lukrem przygotowanym ze szklanki cukru pudru i wody

Z moich jagodzianek wyciekł sok jagodowy, ale tylko trochę zabarwił spód bułeczek, nie przypalił się ani nic w tym stylu:

W środku mają pełno jagód:

Doceniła je czołowa degustatotka słodkich wypieków w naszej rodzinie ;) Aczkolwiek organoleptycznie miała okazję przebadać jedynie mały kawałek jagodzianki (czego nie mogła przeboleć przez resztę dnia ;)

Smacznego :)

Burger w rozsypce, czyli sałatka burgerowa :)

Pewnego dnia, gdy wraz z Wybrankiem mym przygotowywaliśmy domowe (ham)burgery, ogarnęły mnie dietetyczne wątpliwości. "Czy na pewno musisz wsuwać tę bułę z kotletem i serem żółtym?" - spytał głos w mojej głowie (sumienie?). Nie mogąc zagłuszyć tego głosu, postanowiłam, że podaruję sobie bułę i zdjem tylko burgera z warzywami (no, i jeszcze z cheddarem, bo był już pokrojony, szkoda, żeby wysechł i się zmarnował ;). Ale tak na sucho to nie. Wpadłam więc na pomysł, że przecież mogę doprawić sobie te warzywa (sałata, pomidor, cebula, ogórek kiszony) jakimś sympatycznym dressigniem i zjeść je z mięsem (i serem). W ten sposób powstała sałatka burgerowa, która jest jednym z moich najsmaczniejszych odkryć kulinarnych ostatnich tygodni. Polecam :)

Burger w rozsypce

[na załączonym obrazku sałatka była zagryzana bułką domowej roboty - tym razem jakoś nie miałam wyrzutów sumienia ;)]

Składniki (dla 1 osoby):

• burger domowej roboty, przygotowany np. zgodnie z tym przepisem (polecam burgery z wołowiny lub cielęciny do tej sałatki)
• 1/2 dużego pomidora
• 1 spory ogórek kiszony
• kilka plasterków cebuli
• 2-3 plasterki sera żółtego (u mnie cheddar)
• duża garść liści sałaty (lub miksu sałat)
• dressing: 3 łyżeczki oliwy, 1 łyżeczka octu winnego, 1/3 łyżeczki musztardy, sół i pieprz do smaku
• opcjonalnie (dla osób bez wyrzutów sumienia ;): bułka hamburgerowa domowej roboty (przepis na takie bułeczki można znaleźć tutaj) lub kupna

Przygotowanie:

1. na talerzu rozsypujemy sałatę (5-6 dużych liści, umytych i porwanych lub miks)
2. na sałacie rozkładany pokrojone (np. w ósemki) pomidory, krążki cebuli i kawałki ogórka kiszonego
3. całość polewany dressingiem
4. na środku układamy kotlet tuż po usmażeniu
5. sałatkę posypujemy porwanymi na małe kawałki plasterkami sera

Konsumujemy zagryzając bułką (lub nie). Smacznego :)

Tort z kremem waniliowym i owocami sezonowymi

Kolejna wariacja na temat sprawdzonego przepisu na biszkopt z bloga Moje Wypieki :) Tym razem z kremem waniliowym na bazie sera mascarpone i bitej śmietany, lekko kwaskowatym dżemem morelowym (żeby nie przesadzić ze słodyczą) oraz świeżymi owocami sezonowymi. Dżem nie musi być morelowy, w zasadzie może być dowolny, byle nie za słodki (bo biszkopt i krem są wystarczająco słodkie). Owoce również dowolne - w lecie truskawki, maliny, borówki, jagody, morele, nektarynki, czereśnie, wiśnie, itd. W zimie ananas, pomarańcze, madarynki, mango, kiwi, brzoskwinie z puszki, itd.

Tort jest bezpieczny - trudno trafić na kogoś, komu taki zestaw składników by nie smakował. Ja robiłam go na urodziny Piotrka, narzeczonego mojej przyjaciółki Justyny (pozdrawiam :), czyli dla dorosłych (dużych dzieci? ;), ale myślę, że dzieciom (tym mniejszym) również powinien smakować. I nie jest bardzo pracochłonny ani szczególnie skomplikowany w wykonaniu. To coś na modłę "wymieszaj-upiecz-udekoruj". Polecam nie tylko od święta, ale także na co dzień.

Tort z kremem waniliowym i owocami sezonowymi

Składniki (na tort na bazie biszkoptu z blachy o średnicy 20-22 cm):

BISZKOPT

• 5 jajek
• 3/4 szklanki cukru (165g)
• 3/4 szklanki mąki pszennej (130g)
• 1/4 szklanki mąki ziemniaczanej (50g)

KREM

• 500g sera mascarpone
• 200ml śmietany kremówki (min. 30% tłuszczu)
• 6 łyżek cukru pudru
• 1 łyżka esencji waniliowej

DODATKI:

• słoiczek ulubionego dżemu (u mnie morelowy, niskosłodzony, ok. 240g)
• 1/2 szklanki świeżo zaparzonej esencji herbacianej
• owoce sezonowe do dekoracji (u mnie 3 morele, 1 nekatynka, ok. 100g malin i mniej więcej tyle samo borówek amerykańskich)
• listek mięty (opcjonalnie)

Przygotowanie:

1. upiec biszkopt zgodnie z tym przepisem (w skrócie: oddzielić białka od żółtek, białka ubić na sztywno, a pod koniec ubijania dodawać stopniowo cukier; potem dodać żółtka, cały czas miksując; mąki wymieszać, przesiać, stopniowo dodawać do reszty składników, mieszając mikserem na niewielkich obrotach; ciasto przelać do blachy z dnem wyłożonym papierem do pieczenia; wstawić do piekarnika nagrzanego do 160-170 stopni Celsjusza; piec 30-40min, do tzw. suchego patyczka; po upieczeniu upuścić blachę z ciastem na podłogę i z powrotem wstawić do piekarnika; studzić dziasto w uchylonym piekarniku - dzięki temu nie opadnie)
2. dobrze schłodzoną śmietanę ubić na sztywno - ja włożyłam śmietanę na 3min do zamrażarki przed ubijaniem, dzięki temu ubiła się na sztywno w ciągu niecałej minuty
3. mascarpone wymieszać z cukrem i esencją
4. delikatnie połączyć mascarpone z bitą śmietaną, wstawić do lodówki na min. kwadrans, żeby składniki się przegryzły (podobnie jak biszkopt, krem można zrobić kilka godzin albo nawet dzień wcześniej)
5. wystudzony biszkopt przekroić na 3 placki (np. tą metodą)
6. zaczynając od spodniego placka, ostrożnie nasączyć biszkopt herbatą, posmarować połową dżemu i przykryć środkowym plackiem
7. środkowy placek nasączyć resztką herbaty i posmarować pozostałym dżemem, przykryć wierzchnim plackiem
8. tort posmarować przygotowanym wcześniej kremem i udekorować owocami oraz miętą
9. schłodzić w lodówce przed podaniem (tort należy zabezpieczyć folią lub przechowywać pod specjalnym przykryciem, żeby nie przeszedł zapachami innych produktów z lodówki), przez min. godzinę (a najlepiej dłużej)

Smacznego :)

Subiektywnie o: Guccio Domagoj

Guccio Domagoj to knajpka, jakich w Polsce ciągle jest niewiele. Osiedlowa (znajdująca się w budynku dawnej kotłowni), rodzinna, bezpretensjonalna, serwująca niewydumane, smaczne jedzenie. Znajduje się na warszawskim Żoliborzu, przy ul. Suzina 8, 3 minuty spacerkiem od stacji metra Plac Wilsona. Odkryli ją moi przyjaciele - Asia i Bartek, którzy stali się stałymi bywalcami Guccio i fanami serwowanych tam dań z owoców morza. Mogłabym stwierdzić, że Guccio dokonało niemożliwego, sprawiając, że Asia polubiła owoce morza, ale coś mi się wydaje, że Asia wcale nie była prawdziwą przeciwniczką tej kategorii żywności, a raczej taką nieuświadomioną miłośniczką owoców morza ;) Prawidziwi przeciwnicy (jak np. ja) są nie do ruszenia i nie dadzą sobie wmówić (ani tym bardziej udowodnić), że owoce morza to nie robale o glutowatej konsystencji ;) Mój Wybranek swojego czasu próbował przekonać mnie choćby do krewetek, ale poddał się, gdy pewnego dnia przyznałam, że chowam krewetki pod makaronem, rzekomo konsumując makaron z krewetkami i cukinią, który dla nas przyrządzał. Dla mnie to była w sumie sama cukinia, bo krewetek nie jadłam, a i makaronu nie mogłam zjeść, bo pod czymś musiałam schować te krewetki ;) Dowiedziawszy się o tym procederze, Wybranek był nieco rozczarowany, ale jakoś to zniósł. Ale miało być o Guccio Domagoj, a nie o mojej niechęci do frutti di mare.

Zachęceni rekomendacją Asi i Bartka (za którą dziękujemy :), udaliśmy się pewnego upalnego lipcowego wieczoru na Żoliborz, wcześniej rezerwując stolik oraz - korzystając z rady bywalców - porcję muli (schodzą w takim tempie, że trzeba je rezerwować razem ze stolikiem). Usiedliśmy na zewnątrz, przy jednym z małych stolików rozstawionych na chodniku, tuż przy zaparkowanych obok autach okolicznych mieszkańców (nie przeszkadzało nam to). Szybko dostaliśmy kartę i złożyliśmy zamówienie - na przystawkę pieczywo z pastą z pieczonej papryki (przypominającą w smaku ajwar) podane z sałatą doprawioną genialnym dressingiem (zdaje się, że na bazie białego wina), na danie główne - ja sandacza na grillowanej cukinii z sosem porowym, Wybranek zaklepane mule. Mój sandacz był bardzo dobry, odpowiednio usmażony (nie za suchy), świetnie komponował się z sosem porowym, przygotowanym na bazie masła i prawdopodobnie pysznej, tłustej śmietanki ;) Cukinia ładnie zgrillowana, jędrna, wciąż zielona. Do tego ryż ugotowany na sypko. Wybranek chwalił mule - świeże, dobrze zrobione, które zagryzał bagietką. Kolację popijaliśmy różowym chorwackim winem (Guccio Domagoj to restauracja i winiarnia), które zaskoczyło nas smakiem, bo w porównaniu z rose z Francji czy z Hiszpanii to chorwackie miało dużo łagodniejszy smak. Nazwy nie pamiętam, ale w karcie win jest tylko jedno różowe. Gdybym nie wiedziała, że jest wytrawne, powiedziałabym, że jest półwytrawne. Obsługa miła, acz niezbyt szybka (trochę za długo czekaliśmy na przystawkę, a potem na rachunek), ale ogólne wrażenie z wizyty pozostało bardzo dobre. Myślę, że nie była to nasza ostatnia wizyta w tym miejscu :) Polecam odwiedzenie Guccio Domagoj, szczególnie teraz - ryby i owoce morza (bue) dobrze sprawdzają się w formie letniej kolacji.

Na deser zaraz po kolacji nie mieliśmy już miejsca w żołądkach. Co nie powstrzymało nas przed zakupem lodów na patyku w osiedlowym sklepiku, już na Mokotowie, jakieś 40 minut później ;)

Wstydliwa Włoszka, czyli calzone z caprese :)

Zdaję sobie sprawę, że ponad 30-stopniowe upały to być może nie jest najlepszy moment na pieczenie pizzy w 200-240 stopniach Celsjusza , ale co tam. Była potrzeba jedzenia na pocieszenie (comfort food), a pizza i pizzopodobne wypieki sprawdzają się w tej roli doskonale. Wybranek miał ochotę na pizzę, ja na calzone - obie zrobiłam z tego samego przepisu na ciasto na cienką pizzę. A że z ilości składników w przepisie mojego kolegi Michała, z którego robię pizzę na cienkim cieście, wychodzą 3 lub 4 placki, z reszty ciasta zrobiłam foccacię z oliwkami i rozmarynem :) I w ten oto prosty sposób z jednego przepisu na pizzę wyszły 3 różne dania. Wszystkie udane :)

Caprese to jedna z moich ulubionych sałatek/przekąsek z włoskim rodowodem. Jest w niej prawie wszystko, co najlepsze w kuchni włoskiej - mozzarella, pomidory, bazylia. Prawie, bo nie zawiera makaronu :) Jakby tego dobrego było mało, opakowałam wszystkie te pyszne składniki w ciasto drożdżowe (z białej mąki pszennej z odrobiną mąki pełnoziarnistej, ale tylko dlatego, że biała akurat mi się skończyła ;) i wyszła z tego nieco zawstydzona caprese, ukrywająca swoje wdzięki pod chrupiącym ciastem calzone.

Nie wiem, jak taką profanację dwóch włoskich klasyków znieśliby prawdziwi Włosi, ale jak dla mnie bomba :)

Calzone z caprese

Składniki (na 1 porcję):

• 1/4 ciasta przygotowanego według tego przepisu
• 1/2 pomidora
• 1/2 mozzarelli
• kilka listków świeżej bazylii
• oliwa z oliwek
• sól, pieprz

Przygotowanie:

1. wyrabiamy ciasto z przepisu Michała, dzielimy na 4 części, z jednej z nich (lub wszystkie) formujemy palcami placek, który rozwałkowywujemy na grubość ok. 3mm
2. rozgrzewamy piekarnik do 200 stopni Celsjusza (bez termoobiegu)
3. placek układamy na blaszce do pieczenia wyłożonej papierem do pieczenia
4. na połowie placka układamy pokrojoną w plastry mozzarellę, pomidor i listki bazylii - uwaga, trzeba zostawić ok 1-1,5 cm wolnej przestrzeni przy brzegu, żeby można było skleić calzone
5. wszystko lekko skrapiamy oliwą z oliwek i doprawiamy solą i pierzem
6. składamy placek na pół (naciągamy pustą połowę placka na pełną) i dobrze zlepiamy brzegi
7. wstawiamy do piekarnika i pieczemy ok. 15-20 min do uzyskania złotego koloru (sugeruję obserwować, jak będzie wyglądała po 15 min i w razie potrzeby interweniować)
8. upieczoną calzone wyjmujemy z pieca i konsumujemy (uwaga na gorący sok pomidorowo-mozzarellowy, który może wypłynąć z calzone z caprese, parzy)

Smacznego :)

Rustykalna tarta z czereśniami

"Rustykalny" to określenie zmienne niemal jak kobieta, przynajmniej w języku angielskim. Na różnych blogach widziałam je w użyciu w odniesieniu do czegoś, co jest staromodne albo wiejskie/chłopskie albo niedbałe...i brzmi lepiej niż jego odpowiedniki, nieprawdaż? Nadaje "staromodności" vintage'owego sznitu, czemuś wiejskiemu/chłopskiemu dodaje domowego uroku, sprawia, że "niedbałe" staje się "nonszalanckie" ;) U mnie rustykalna będzie tarta, bez specjalnych foremek, wyszukanych szkładników i zbytniego zachodu. Za to z pysznymi czereśniami :) Jeszcze lepsza w towarzystwie lodów waniliowych lub śmietankowych i w gronie bliskich osób.

Rustykalna tarta z czereśniami

Składniki (na ok. 8 porcji):

• 250g mąki pszennej (krupczatka byłaby najlepsza, ale z tortowej też wychodzi ok)
• 150g zimnego masła
• 1 jajko
• 3 łyżki cukru pudru (z taką ilością cukru ciasto jest lekko słodkie - osobom preferujących słodsze wypieki polecam dodać więcej cukru, 4-5 łyżek)
• 2 łyżki cukru trzcinowego
• 0,5 kg czereśni (lub truskawek lub malin lub jagód lub jabłek lub moreli lub nektarynek lub gruszek... itd.)

Przy doborze proporcji składników kierowałam się tym przepisem.

Przygotowanie:

1. mąkę i cukier puder przesiewamy do miski lub na stolnicę
2. dodajemy masło, które albo siekamy razem z mąką i cukrem albo ścieramy do miski/na stolnicę na zwykłej tarce z grubymi oczkami (to jest patent mojej mamy z tym ścieraniem masła na tarce i ja tak właśnie robię - wymaga to mniej pracy niż siekanie)
3. oddzielamy żółtko od białka, białko odstawiamy na później, żółko dodajemy do ciasta
4. składniki ciasta mieszamy i ugniatamy, formując kulę
5. kulę z ciasta owijamy folią spożywczą i chowamy do lodówki na ok. 30 min
6. w międzyczasie myjemy czereśnie, pozbawiamy je ogonków i drylujemy
7. rozgrzewamy piekarnik do temperatury 180 stopni Celsjusza (bez termoobiegu, grzanie z góry i z dołu)
8. schłodzone ciasto wyjmujemy z lodówki i rozwałkowujemy na placek (przypominający koło ;) o grubości ok 0,5 cm
9. na rozwałkowane ciasto wykładamy owoce, zostawiając po ok. 1,5-2cm wolnej przestrzeni od brzegu ciasta
10. zawijamy brzegi ciasta do środka koła, tak, aby trochę zachodziły na owoce
11. ciasto smarujemy białkiem, całość posypujemy cukrem trzcinowym (autorka oryginalnego przepisu podaje, że może też być biały cukier)
12. wstawiamy na środkową półkę piekarnika i pieczemy 40min
13. po upieczeniu wymujemy ciasto z piekarnika i studzimy
14. podajemy z lodami, serkiem waniliowym lub bitą śmietaną

Zarówno do ciasta, jak i do owoców można dodać różne dodatki. Do ciasta np. 1-2 łyżki kakao lub 1 łyżeczkę cynamonu. Owoce można wymieszać z płatkami migdałowymi lub pokruszonymi orzechami. Spód, przed nałożeniem owoców, można posmarować dżemem lub nutellą.

Smacznego :)